قصر فرهاد
صفحات وبلاگ
کلمات کلیدی مطالب
نویسنده: فیض اله پیری - ۱۳٩٠/۸/٢

گزارش سیروان از پتانسیلها ومشکلات فیلمسازی در کردستان

فیض اله پیری:فیلم و سینما را باید سوغات جهان مدرن به جوامع سنتی دانست، سوغاتی که روزگاری تنها ابزار برای تفریح و سرگرمی بود؛ اما گذشت زمان آن را به پدیده‌ای تبدیل کرد که رشد و ترقی آن اینک یکی از شاخص های توسعه فرهنگی در جامعه‌ است. این هنر آنچنان با گردش سرمایه و البته تولید سرمایه گره خورده است که اصطلاح »صنعت سینما« حداقل تعریفی است که برای آن می‌توان داشت. امروز سینما در کنار برآورده کردن نیازهای سرگرم کننده مخاطبان خود، ابزاری تاثیر گذار است برای انتقال فکر، اندیشه و مفاهیم ارزشی تولید کنندگان آن. در یک جمله باید گفت در جهان امروز ما سینما ابزاری قوی است دست کم برای تفسیر جهان -ونه تغییر جهان- و از این رهگذر است که اهرمی تعیین کننده به شمار می‌رود برای تحمیل اراده تولید کنندگان آن بر مخاطبان بی شمار خود.

سینما در کردستان: سینما در ایران اگرچه عمری بیشتر از یک قرن دارد، اما سابقه آن در کردستان به اندکی بیش از 50 سال برمی‌گردد. حکایت سینما در کردستان حکایت تلخ و شیرینی است ، از پتانسیلها ، حضور هنرمندان این عرصه در آوردگاه های جهانی ، درد دلها و چشم انداز این هنر مدرن در این منطقه شاید از این رهگذر بتوان همه را به این مهم فرا خواند که توسعه سینما و فیلم سازی در کردستان راهی است برای حفظ هویت تاریخی مردم و ایجاد وحدت ملیدر کشور با بیان اندیشه های ناب انسان دوستی که در کردستان شهره عام و خاص است .  . .


 

گذشته سینما به روایت آپاراتچی محلی

برای دستیابی به چگونگی ورود سینما به کردستان، باید سالهای 1330 به بعد را مورد مطالعه قرار داد. اما هنوز افرادی هستند که خود شاهد نزدیک ماجرا بوده و کم و بیش روایت‌هایی غبارگرفته از آن ایام را در ذهن دارند. "»نعمت فرهادپور"« که آپارتچی یکی از نخستین سینماهای شهر سنندج بوده، به دعوت ما به سیروان آمد و جزئیاتی از آن دوران را بازگو کرد. او می‌گوید: پدرم (علی فرهادپور) استوار ارتش بود و در باشگاه افسران در خیابان امام خمینی (شاپور) سنندج، خدمت می‌کرد که سینما فردوسی در آنجا راه اندازی شده بود. او می‌گوید شاید این نخستین سینمایی باشد که در سنندج احداث شده و فیلمهای صامت را نمایش می‌داد و مردم هم با پنج ریال می‌توانستند به دیدن فیلم بروند.

فرهادپور که آن زمان 12 ساله بود، می‌گوید: باتوجه به مسئولیتی که پدرم در باشگاه داشت، شبی شخصی به نام »"منصور باقریان"« که فارس زبان و گویا اهل تهران بود، به خانه ما آمد و گفت: اگر سینما فردوسی (باشگاه) را به من واگذار کنی می‌توانم آن را ارتقا دهم و روبراه کنم. بدین ترتیب به گفته وی، سینمای یاد شده به باقریان واگذار و راوی این خاطرات نیز که به کلاس ششم ابتدایی می‌رفت، آپارتچی این سینما شد. باقریان سینما فردوسی را تخریب کرد و سینما »"مبین"« را با سبک جدید ساخت. نام سینما مبین از نام تیمسار مبین گرفته شده بود. بعد از تحویل سینما به این فرد، »"دزد سرخ پوش"« و »"امیر ارسلان"« جزو فیلمهای اولیه داخلی و خارجی بود که در سالن مستطیل شکل تقریبا 50 نفره برای مردم به نمایش درآمد. علاوه بر آن در کنار نمایش فیلم، گاهی تئاتر و سیاه بازی نیز اجرا می‌شد. مرحوم »"نعمت اله گرجی"« از نخستین بازیگران تئاتر بود که در کنار برخی خوانندگان قدیمی در سنندج به اجرای برنامه می‌پرداختند که باید هنرمندان بومی چون "»حسن کامکار«" (پدر کامکارها) را نیز به این فهرست اضافه کرد.

بعدها فیلم »"جهنم زیرپای من"« که از روی فیلم هندی »"دو برادر"« ساخته شده بود، جزو اولین فیلمهایی بود که در سنندج و حومه آن ساخته شده و به نمایش درآمد. به گفته فرهادپور، او در این سالها هم در سینما مبین کار می‌کرد و هم درس می‌خواند.

تقریبا سال 1341 نیز »"کریم رئوفی"« اقدام به راه اندازی "سینما »رئوف"« در سنندج کرد که در خیابان طالقانی روبروی مرکز بهداشت فعلی قرار داشت و آن گونه که فرهادپور بازگو می‌کند، باقریان این سینما را نیز خرید و بعد از سیم‌کشی و تغییرات دکوراسیون،‌ آن را به ظرفیت 200 نفر برای مردم آماده کرد.

سال 42 نیز مریوانی‌ها برای احداث نخستین سینمای شهرستانی بعد از سنندج با »"اردشیر محمدی"« نماینده تام‌الاختیار منصور باقریان وارد مذاکره شدند که فرهادپور می‌گوید: شبانه وسایل را به مریوان منتقل کردیم و آنجا دیدیم که محل خوبی طراحی شده بود و من خودم آپارات را نصب کردم. »"امین بگ رستمی"« و »"منصور صمدی«، »"شیرازی"« و »"هیجانی"« و دیگران از پیگیران و بنیادگذاران سینمای مریوان بودند.

بعدها سینما »"شهر فرهنگ"« در سنندج تاسیس شد که بعد از انقلاب به "سینما »بهمن"« تغییر نام یافت و اینک چند سالی است به خاطر تغییرات، تعطیل شده است.

در حال حاضر سینما »شیدا« در خیابان طالقانی سنندج تنها سینمای فعال سنندج است.

با راه اندازی شکل جدید سینماگران دفتر انجمن سینما جوان در سنندج در سال 67 (و به روایتی سال 68)، سیل عظیمی از جوانان علاقه مند به هنر سینما به سوی این انجمن شتافتند و بنابه آمار رسمی این انجمن تاکنون بیش از دو هزار نفر در زمینه‌های تولید و ساخت فیلم آموزش د‌اده که دست کم 100 نفر از آنها، اینک به صورت حرفه‌ای به ساخت فیلم مشغول هستند.

چرا فیلمسازی در کردستان مشکلات بیشتری دارد؟

»"توفیق امانی"« سینماگر جوان کرد، ‌این پرسش را مطرح کرده که چرا مشکلات و مصائب فیلمسازی در کردستان نسبت به جاهای دیگر بیشتر است؟ او می‌گوید: "این سئوال مطرح می‌شود که چرا مقوله فیلمسازی وسینما و نگاه جدی و منحصر به فرد به آن با همه مشکلات و مصائبی که دامنگیر سینما و بخصوص از نوع کوتاه آن است در این جغرافیا به نسبت جاهای دیگربالا بوده و تا حدی بیشتر است؟ او در مقاله ای که در وبلاگ خود منتشر کرد در پاسخ به این پرسش می‌نویسد: بی شک نخستین وشاید مهمترین دلیل آن را باید در نوع دغدغه فکری و جهان بینی در میان فیلمسازان این دیار دانست. از آنجاکه هنرمند همیشه اثرش رادستاویزی برای بیان احساسات و تفکر غالب بر خود می‌داند؛ سعی می‌کند از هنرش در راستای انتقال این تفکرات بهترین استفاده را بکند. دراین میان فیلمسازان کردستان نیز از این قاعده جدانیستند. هنگامی که سخن از تفاوت آثار کردی در سالهای اخیر به میان می‌آید به سبب وجود نوعی نگاه تحلیلگرانه و ابعاد شناسی جامعه کردستان است. او در نوشته‌اش بر این باور است که : فیلمسازان بومی همواره سعی کرده‌اند هم نگاههای زیباشناسانه و ساختارمند به نسبت فرهنگ غنی و فولکلوراین سرزمین داشته باشند و هم مناسبات مختلف اجتماعی را زیر ذره بین گذاشته و معضلات موجود راکه بی تفاوتی و انکار آن به معنی بقای آنها و در مخاطره انداختن اجتماع است را به اشکال مختلف در قالب آثارشان به تصویر بکشند؛ رسالتی که بی شک متوجه هنر و بخصوص سینماست و هنرمند با هنرش بار آن را به دوش می‌کشد.

تعهد به جامعه پیرامون خود و احساس مسئولیت درونی و نهادینه شده به ارزشهای انسانی به دور از هرگونه جهت گرایی و سفارش طلبی و داشتن روحیه انتقادگرایانه از بزرگترین فاکتورهاو موهبات برای یک هنرمند است که با داشتن آن در کنار دانش وتجربه منحصر به هنر سینما، آثاری ماندگار و قابل تامل خلق می‌شود و بدیهی است که این به وفور در میان سینماگران در کردستان دیده می‌شود و این خوداز مهمترین دلایلی است که موجب برداشتن قدمهای اساسی در حوزه سینما از سوی فیلمسازان در این منطقه شده است.

استعدادفراوان و حمایت اندک

»"جمیل مفاخری"« از فیلمسازان جوان کرد است که این روزها در اماکن تاریخی سنندج مشغول ساخت فیلمی با تمی تاریخی است . برای اطلاع از دیدگاههای او در خصوص فیلمسازی در کردستان به محل عمارت خسروآباد رفتیم؛ جایی که با گروهش مشغول فیلمبرداری مجموعه‌ای جدید بود. می‌گوید: سینما محصولی وارداتی از دنیای غرب است که با ویژگی‌های خاص خود وارد جامعه سنتی ما شده است. کردستان با فرهنگ غنی، افسانه‌ها و داستان‌های ناب، لوکیشن بکر، فولکلور غنی و شرایط جغرافیایی خاص و طبیعت منحصر به فرد و نیز داستان‌هایی که روزانه در زندگی مردمان آن روی می‌دهد، فضا برای کار سینمایی زیاد دارد. از طرفی به گفته وی، مختصات زبانی و مردم شناسی و جوانانی با استعداد وخلاق که نگاهی انسانی و بی‌طرفانه به رویدادها و مسایل جامعه دارند، دست به دست هم داده که بتوان گفت زمینه اولیه در کردستان برای ساخت فیلم و استفاده از این هنر جهت توسعه، وجود دارد.

به گفته وی، سینمای کردستان عمدتا از راه آزمون و تجربه شکل گرفته و بیشتر هنرمندان از راه آموزشهای اولیه در سینمای جوان سنندج به این وادی پای گذاشته‌، اما توانسته‌اند استعداد خود را به نحو احسن بروز دهند و ثابت کنند که می‌توانند حرفه‌ای باشند. وی با اشاره به اینکه در کردستان رشته دانشگاهی مرتبط با سینما وجود ندارد، افزود: تقریبا تمام طبقات اجتماعی نگاهی جدی به سینما ندارند، و هنوز نمی‌دانند که چرا سینما باید در سبد اقتصادی آنها جای داشته باشد؟ وی اظهار داشت: سینما می تواند حتی از زاویه اقتصادی مورد توجه قرار گیرد اما دست اندرکاران و آنهایی که برنامه ریز هستند، به این نتیجه نرسیده‌اند که این هنر حتی می‌تواند به کمک اقتصاد و اشتغال بیاید.

وی افزود: سینما یکی از ارکان اساسی توسعه فرهنگی است که نگاه عامه مردم و مسئولان و نوع رفتار آنها با این هنر، عکس آن را نشان می دهد.

مفاخری با بیان اینکه در کردستان فیلمساز مورد حمایت جدی قرار نمی‌گیرد، گفت: در حمایت‌های اندکی هم که می‌شود، بیشتر رابطه حاکم است نه ضابطه. ادارات و ارگان‌های دولتی به اندازه کافی بودجه فرهنگی دارند و بسیاری از مسایل آموزشی می‌تواند از راه فیلم به جامعه منتقل شود که تاثیر بیشتری دارد،‌اما افسوس که فیلم و سینما از سوی مسئولان درک نشده است.

این گونه است که مفاخری با ادامه گلایه‌هایش می‌گوید: فیلمهایی که امروز در کردستان تولید می‌شود، بیشتر محصول کنجکاوی، خلاقیت و کار عاشقانه جوانان است وگرنه حمایتی که شایسته باشد، صورت نمی‌گیرد.

او اضافه می‌کند: البته فیلمسازان کردستان تشکیلات صنفی ندارند و می‌توانند با راه اندازی یک تشکل، دست برخی دغدغه‌های خود را به صورت یکجا به مسئولان انتقال دهند. او می‌گوید: فیلم و سینما می‌تواند بسیاری از مسایل اجتماعی ما را درمان کند و از هر نظر توسعه را ارتقا دهد و باتوجه به استعدادهای فراوان در کردستان، این امید جدی‌تر است، به شرط آنکه به نیازهای فیلمسازان پاسخ داده شود.

رابطه‌ای بین فیلمسازان و مردم وجود ندارد

یکی از فیلمسازان بانه‌ای معتقد است به علت عدم اکران عمومی، در حال حاضر رابطه‌ای بین مردم و فیلمسازان کرد وجود ندارد.

»"هیوا امین نژاد"« با بیان اینکه صدا و سیمای کردستان درخصوص خرید فیلم و حمایت از فیلمسازان کردستان برنامه مشخص و کارنامه‌ای موفق ندارد، افزود: هنرمندان حوزه فیلم در کردستان مجبورند برای جبران هزینه، فیلمهای خود را به شبکه‌های تلویزیونی دیگر بفروشند و یا از طریق جشنواره‌ها بخشی از هزینه‌های فیلمسازی را جبران کنند.

این هنرمند معتقد است که مشکلات فیلمسازی در کردستان نسبت به کل کشور بیشتر است، چون از طرفی حمایت ادارات دولتی از فیلمسازان اندک است و از طرف دیگر اسپانسرهای صنعتی و بخش خصوصی که بتوانند سازندگان و فعالان حوزه فیلم و سینما رامورد حمایت قرار دهند، وجود ندارد.

وی نبود محفل آکادمیک و رشته دانشگاهی در مراکز آموزشی استان را از کمبودهای فیلمسازی در کردستان عنوان کرد و افزود: موفقیت در جشنواره‌های داخلی و خارجی و ساخت فیلمهای موفق نشان دهنده این است که کردستان می‌تواند قطب فیلمسازی و استانی برای راه‌اندازی رشته سینما در دانشگاه ها باشد.

امین نژاد که خود رشته کارگردانی را در سینمای جوان دفتر کردستان تدریس کرده می‌گوید: جوانان خوش‌فکر با استعدادی در کردستان در حوزه فیلم فعالیت می‌کنند که اگر مورد حمایت کافی قرار گیرند، می‌توانند حرفهای زیادی برای گفتن داشته باشند.

وی راه اندازی تشکیلات صنفی مرتبط فیلم سازی را در کردستان برای پیشبرد اهداف فعالان این حوزه ضروری خواند و افزود: به همت دفتر کردستان انجمن سینمای جوان، تلاش‌هایی برای راه‌اندازی این گونه تشکلها صورت گرفت و حتی جلساتی با ارشاد اسلامی برگزار شد، اما با موانع قانونی روبرو شدیم و نهایتا طرح ابتر ماند.

چرا فیلمهای ما باید در خارج استان نمایش داده شود؟

»"حمید قوامی"« از دیگر هنرمندان فعال در حوزه فیلمسازی در کردستان است. این کارگردان با بیان اینکه هنرمندان کردستان خیلی زود زبان سینما را به مثابه هنری نوظهور کشف کردند تا بلکه از طریق آن دردها، رنج‌ها، آرزوها، شادی و اندیشه‌های خود را بازتاب دهند، افزود: به گواه حضور در جشنواره‌ها و کسب موفقیت‌های متعدد، کردستان از قطب‌های سینما در کشور به شمار می‌رود.

از نگاه این هنرمند فیلم کوتاه و بلند دو شاخه سینما هستند و فیلم کوتاه اصلا پلکانی برای ساخت فیلم بلند نیست، چه بسا هنرمندان بزرگی داریم که هنوز در حوزه فیلم کوتاه فعالیت می‌کنند. اما به گفته وی، فیلم بلند به دلیل بالا بودن هزینه تولید و ساخت آن و نبود تهیه کننده و اسپانسر، در کردستان کمتر مورد توجه قرار گرفته است واگر احیانا کسی به دنبال حمایت از فیلمساز باشد به دنبال اعمال نظر و عقیده خود در فیلم است.

از نظر قوامی، اثر مستقل و هنری باید بازتاب دهنده ذهن خلاق فیلمساز باشد که معمولا هم بدون تهیه کننده تولید می‌شود، اما این گونه آثار جایی برای نمایش ندارند. صدا و سیمای محلی می‌تواند با حمایت از فیلمسازان مستقل از استعدادهای کردستان حمایت کند اما متاسفانه تاکنون چنین نبوده است. او گفت: در این شرایط اکثر فیلمهای ساخته شده توسط هنرمندان کردستانی کمتر برای مردم به نمایش درمی‌آید. وی گفت: از آنجا که در داخل استان فیلمهای هنرمندان کردستان را خریداری نمی‌کند، آنها مجبورند آثار خود را به تلویزیون‌های خارج از استان بفروشند. نبود دانش آکادمیک مرتبط با سینما، عدم استفاده از تکنیک و تجهیزات، عدم شناخت از داستان و فیلمنامه و نبود امنیت شغلی هنرمندان را از جمله موانع فراروی فیلمسازی در کردستان است که قوامی امیدوار است مسئولان به صورت جدی به کمک این حوزه بشتابند.

دیدگاه حوزه هنری کردستان

سرپرست حوزه هنری کردستان نیز تایید می‌کند که این استان در کشور دارای رتبه های برتر در ارائه آثار و تولید فیلم کوتاه است و خوشبختانه امروز کمتر جشنواره ای چه داخلی و چه بین المللی وجود دارد که آثار فیلمسازان جوان استان در آن حضور نداشته باشد. به گفته »"امین مرادی"« بحثی در خصوص وجود استعداد نیست؛ اما در مورد تأثیر آثار و تناسب آثار ساخته شده در جهت ترغیب سرمایه گذار به سرمایه گذاری چه اتفاقی افتاده است؟ مرادی می‌گوید: شاید به جرأت بتوان گفت اتفاق خاصی روی نداده! چرا؟ پاسخ ها ی فراوانی شاید در این خصوص داده شود. اما مهمترین آن ها عدم بهره مندی از یک داستان وفیلمنامه قوی و متناسب با فرهنگ منحصر به فرد استان می باشد.

به گفته وی، فیلم ساز ما در جهان می درخشد اما با پایان یافتن جشنواره دیگر خبری از این درخشش نیست. چون جشنواره ای کار شده است. این همه استعداد در استان وجود دارد اما جز چند اثر که برگرفته از واقعیت های جامعه بوده به غیر از کسب رتبه، تحول دیگری حاصل نشده است. سال گذشته در جشنواره ششم فیلم های کوتاه دینی " »رویش«" در مشهد مقدس فیلمی از استان کردستان با عنوان جنایت در سکوت اثر »بهروز نورانی‌پور« به نمایش در آمد که تمامی جشنواره را تحت تأثیر خود قرار داد و علاوه بر کسب رتبه برتر سبب منزلت بخشی بیش از پیش این جشنواره شد و به قول یکی از اساتید فیلمساز اگر تمام تلاش رویش در این شش دوره منجر به ساخت تنها این فیلم شده باشد، این جشنواره رسالت خودش را انجام داده است؛ نمونه این استعدادها در کردستان فراوان است.

مرادی که با سیروان گفتگو می‌کرد، یکی دیگر از مشکلات جدی استان را عدم وجود سالن مناسب برای به نمایش زحمات هنرمندان فیلمساز در قالب ارایه آثار تولید شده و ضعف اطلاع رسانی در این موضوع دانست و گفت: من بسیار متأسفم که علاقه‌مندان هم استانی از دیدن فیلم های فرزندانشان محروم هستند. سرپرست حوزه هنری کردستان به هنرمندان قول داد با بازگشایی مجدد سینما بهمن سنندج یکی از سالنهای آن به اکران فیلم های فیلمسازان استان در طول هفته اختصاص یابد..

امیدی به حمایت مسئولان نیست

یکی دیگر از فیلمسازانی که برای تکمیل این گزارش به صورت کوتاه به چند سئوال سیروان پاسخ داد، »"سالم صلواتی"« فیلمساز سنندجی است که این روزها موفقیت فیلمهایش در جشنواره‌های خارجی خبری خوش برای او به شمار می‌رود.

صلواتی معتقد است که سینما در کردستان از سوی مدیران فرهنگی و مسئولانی که باید حمایت کنند، درک نشده؛ از این رو درک فرهنگی از سینما و اینکه چقدر می‌تواند در جامعه امروز به کار ما آید، نیاز اساسی به شمار می‌رود و تا زمانی که این نگرش و شعور تغییر پیدا نکند و فیلم و سینما چون نیازی اساسی و نقشی تعیین کننده مورد توجه قرار نگیرد، نمی‌توان به حمایت از سینما امیدوار بود.

او به طور مشخص فرهنگ و ارشاد اسلامی را مثال می‌زند و می‌پرسد: این نهاد دولتی در کردستان تاکنون از چند اثر سینمایی در عرصه کوتاه و بلند حمایت کرده است؟

وی گفت: صدا و سیمای کردستان هم که پخش فیلم می‌تواند یکی از برنامه‌های آن باشد، بخش عمده تولیدات آن باید به تایید تهران برسد، مگر برنامه‌های روتین که در استان تولید می‌شود.

او با طرح این مقدمه معتقد است که ورود تکراری به مسئله »انتظار از مسئولان« برای حل مشکلات فیلمسازی، بیهوده است.

چنین است که صلواتی می‌گوید: ما باید بدانیم در عرصه فیلم کوتاه در ایران و جهان در چه رتبه‌ای قرار داریم و به خودمان متکی باشیم.

به گفته وی، متاسفانه برخی فیلمسازان به جای پرداخت به اصل تولید فیلم که می‌تواند بهترین معرف برای خود و جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کنند باشد؛ به مسایل حاشیه‌ای می‌پردازند.

او گفت: به نظرم مشکلات ناشی از عدم حمایت مسئولین با اتکای خود فیلمسازانی که حتی وسایل زندگی اولیه خود را برای فیلمسازی می‌فروشند، قابل حل است، اما آنچه که من نگران آن هستم، مشکلاتی است که در حاشیه قرار دارد و متاسفانه می‌رود که به متنی اصلی تبدیل شود.

به گفته صلواتی، هنرمندان کردستانی حضوری موفق در جشنواره‌های خارجی و داخلی دارند، جایگاه کردستان در فیلم کوتاه در ایران بسیار برجسته است و برای حاضران جشنواره‌ها مهم است که آثار فیلمسازان کردستان را ببینند، چون آنها موضوعات را از زاویه‌ای انسانی به تصویر می‌کشند. وی اظهار داشت: امروز به واسطه علاقه جوانان به فیلمسازی، هنرمندان خوبی در زمینه فیلمبرداری، صدابرداری، مدیرتولید، کارگردانی و سایر رشته‌های مرتبط با فیلم پرورش پیدا کرده‌اند.وی افزود: نمی‌گویم مشکلات وجود ندارد، اما اینکه انتظار داشته باشیم مسئولان آن را حل کنند، به نظرم انتظار امیدوارکننده‌ای نیست.

به اعتقاد وی، کمترین حمایت از هنر فیلمسازی در استانها مربوط به کردستان است. او البته زحمات مدیر فعلی و قبلی انجمن سینمای جوان (دفتر کردستان) که به گفته وی، این نهاد را در کردستان احیا کردند نادیده نمی‌گیرد و می‌گوید جا دارد از این نگاه پدرانه و زحمات جوانانی چون »جلال نصیری« در حوزه هنری و »"ستار چمنی‌گل"« که در عرصه جهانی و نمایش فیلم‌های کوتاه هنرمندان کردستان را یاری داده‌اند، تشکر کنیم.

جانا سخن از زبان ما می‌گویی

انجمن سینمای جوان دفتر سنندج یکی از متولیان سینما و فیلم در کردستان است، اما این نهاد نیز در بخشی از معضلات با هنرمندان فیلم ساز این دیار هم داستان است.

»"سیروس ثنایی"« مسئول این انجمن در گفتگو با سیروان تایید می‌کند که این انجمن فاقد اعتبار مشخص سالیانه است و تنها از طریق برگزاری کلاسهای آموزشی به حداقل‌هایی دست پیدا می‌کند.

وی با بیان اینکه انجمن سینمای جوان در سنندج در سال 1368 و با هدف تربیت و آموزش فیلمسازان جوان شروع به کار کرده گفت: این انجمن در قالب دوره یک ساله آموزش فیلمسازی و دوره‌های تک درسی در رشته‌های مرتبط با فیلمسازی و عکاسی، نقشی اساسی در تربیت فیلمسازان جوان داشته و با استقبالی که از برنامه‌های دوره‌های آموزشی این دفتر شده، بیشتر از استان‌هایی که بعضا سه یا چهار دفتر انجمن دارند، بازدهی داشته است.

وی افزود: از ابتدای شکل‌گیری این انجمن تاکنون بالغ بر دو هزار نفر در رشته‌های مختلف آموزش دیده و اکنون دست کم صد نفر از آنها در زمینه فیلم‌سازی در کردستان فعال هستند.

به گفته وی، قاعدتا باید فیلمسازان مورد حمایت مالی و تجهیزاتی انجمن قرار گیرند، اما امروز به واسطه کمبود بودجه، فقط می‌توانیم درحد توان ابزارهایی که در اختیار داریم، به کمک هنرمندان فیلمساز برویم.

به گفته ثنایی، هنرمندان نیازمند حمایت مالی مستقیم مسئولان هستند.وی افزود: فیلم کوتاه، بهترین وسیله برای انتقال پیامها در کوتاهترین مدت است و نقش یک رسانه را دارد که باید از نگاهی نو مورد توجه قرار گیرد.

وی گفت: مدیر کل فعلی فرهنگ و ارشاد اسلامی امسال ده میلیون تومان را به انجمن اختصاص داده‌ و به افزایش این اعتبارات در آینده امیدواریم. وی گفت: استعدادهای فیلمسازی در کردستان به گونه‌ای است که امروز شهرستان‌هایی مانند بیجار، سقز و بانه ظرفیت راه‌اندازی انجمن جداگانه را دارند، اما به علت کمبود امکانات فعلا برنامه‌ای در دست نیست.

از طرفی به علت نبود حمایت مشخص برای خرید فیلم از هنرمندان، آثار آنها توسط شبکه‌های تلویزیونی خارج از کشور خریداری می‌شود.

به اعتقاد ثنایی، ضرورت دارد سالانه در بودجه‌های استانی، ارقامی برای حمایت از هنرمندان به ویژه در زمینه فیلم و سینما در نظر گرفته شود.

وی با طرح این پرسش که چقدر روی فیلم کوتاه سرمایه‌گذاری می‌شود، گفت: در سطح کلان توجهی به مقوله فیلمسازی نشده و در حال حاضر نیز برنامه‌ای کلان در دست اجرا نیست.

سینما، حلقه مفقوده توسعه

کردستان بهشت لوکیشن هاست و گنج نومکشوفی در عرصه سینما به شمار می‌رود و به اندازه ادعای خود نیز، هم فیلم ساخته و موفقیت کسب کرده و هم هنرمندانی لایق به سینمای ایران و جهان معرفی کرده است.

اگرچه سینمای کردستان در ابتدای راه است، اما با وجود این در حال حاضر و آینده حرفهای جدی می‌تواند برای گفتن داشته باشد. با طرح مسایلی که هنرمندان عرصه سینما مطرح کردند و نیز با تایید ضمنی وجود مشکلات از سوی مسئولان، باید گفت، حل مشکلات فیلمسازی در کردستان نیازمند همکاری مشترک مسئولان و هنرمندان است.

در اهمیت و ضرورت توجه به صنعت سینما که خود البته مقال‌ها و مجال‌های متفاوت و فراخی را می‌طلبد، ذکر این نکته ضروری است که سینما امروز به مثابه رسانه‌ای جهانی از سوی قدرت‌های بزرگ مورد توجه قرار گرفته و کانالی برای انتشار اندیشه‌ها با اهداف خاص است. چه خوب است که به استقبال شکوفایی این صنعت برویم و با حمایت از هنرمندان، سینما را همچون ابزاری جدید به خدمت توسعه درآوریم، نکته ای که دیگران طعم آن را چشیده‌اند و ما هنوز در اینکه آن را مزه کنیم یا نه تردید داریم.

فیض اله پیری
ایمیل: feizollahpiri@gmail.com فیس بوک: facebook.com/feizollahpiri
نویسندگان وبلاگ:
مطالب اخیر:
دوستان من:
کدهای اضافی کاربر :