قصر فرهاد
صفحات وبلاگ
کلمات کلیدی مطالب
نویسنده: فیض اله پیری - ۱۳٩٢/۱٢/٢٧

فیض اله پیری:  تاریخ درنگی کوتاه کرد و شگفت وار به راه خویش ادامه داد؛ کابرات رفت! طریقت دهل انگار برای پیوستن به شریعت سرنا بی تاب بود. »براتعلی نورانی«، دهل نواز نامی کرد و مرد خاطره آفرین که یک عمر پای ثابت بزمهای شادی و آیینهای مذهبی و مردم شناسی کردستان بود و جشنواره ها و آکادمیهای بزرگ موسیقی دنیا در مقابل او سر تعظیم فرود آورده بودند، سرانجام در مقابل دعوت حق، سر تعظیم فرود آورد و  دو روز پس از مرگ همکار دیرینش -»عبدالله شریعتی«- سرنانواز شهیر، دارفانی را وداع گفت و در کنار او به خاک سپرده شد.
به هنگام دفن شریعت سرنا ، کابرات خواسته بود که قبر کناری را برای او در نظر بگیرند. چنین شد که تنها دو سه روز بیشتر تاب دوری رفیق دیرین خویش را نداشت و به آرزو و آرامش رسید؛ مرگ دو دوست با سابقه نیم قرن همکاری و با فاصله دوروز و هردو در سن 81 سالگی!
مرگ کابرات در خلوت تنهایی و  بسیار تراژیک روی داد. نزدیکانش ساعت 11 روز یکشنبه هفته گذشته به دیدارش می روند، اما بعد از چند بار دق الباب خبری از کابرات نیست. سرانجام به کمک همسایه ها در باز می شود و سلطان دهل با تن بی روح و پرواز کرده در مقابل دیدگانشان ظاهر می شود. معلوم نیست که او بامدادان آن روز یا دیشب و بعد از بازگشت از خانه یار سفر کرده اش عبدالله شریعتی به دیدار یار رفته است. مرگ کابرات و دهل توامان روی داده است! خبر به سرعت فراوان دهان به دهان و در فضای رسانه ای می چرخد و طولی نمی کشد که مسجد »ملاویسی« سنندج مملو از جمعیت و ترافیکی سنگین در بلوار کردستان ایجاد می شود. همه آمده اند؛ از مردم عادی گرفته، مسئولان دولتی و اعضای شورای شهرتا هنرمندان و  اهالی فرهنگ و خبرنگاران و عکاسانی که حیرت زده، صدای شصتی دوربینهایشان قطع نمی‌شود و لحظات را ثبت تاریخ می کردند. دف نوازان در پیش اند و برای روح بلند طریقت دهل، می نوازند. دف هم  انگار برای دهل عزا گرفته است. در میانه راه سنت چمری آغاز می شود ؛ خاص عزایی برای تعظیم و تکریمی برای یادبود است. نوبتی هم باشد، نوبت چمری است. "عزیز کرماشانی" و همکارش آمده اند و در عزای سلطانددهل، چمری می نوازند؛ چمری بعد از سالها دوباره به میان آیین عزاداری کردستان پای نهاده است.
روزی که پیکر کابرات از دوش مردم هنردوست و غمگین شهر برای  دفن در قطعه مشاهیر و هنرمندان بهشت محمدی سنندج فرود آمد، روز دردناکی بود. آسمان، ابر سیاهی به دامن داشت و باران با دانه های ریز،درشتی می کرد. سردناکی هوا به ماتم بزرگی آمیخته بود. صدای دهل کردها را باردیگر دور هم جمع کرده است؛ این بار نه برای شادی و بزم، بلکه از کوچ ماتمین و مرگ تراژیک دکترای دهل. صدای دهل اکنون از نزدیک دردآلود و ناخوش است. جمعی که بر سر مزار برات دهل و شریعت سرنا گرد آمده بودند، لذت دهل را چشیده و اینک در رثای آن، آه حسرت درد و دریغ می کشیدند. چنانکه سخنرانان مراسم نیز بزرگی کار کابرات و جایگاه تاریخی او را ستایش کردند. »علی ظهیرنیا« که در سماع  شادیانه کردی (هل په رکی) سابقه ای دیرین دارد و بارها با کابرات و کا عبدالله همکاری داشته، در سخنانی عاطفی و حسرت آلود به تاکید گفت:امروز صدا، عبدالله شریعتی و کابرات را از دست داد. ساز و دهل در کردستان مُرد، همانطور که وقتی قادر عبدالله زاده (قاله مه ره) از دنیا رفت، شمشال مُرد. او گفت: کابرات در تالار »وحدت« تهران 52 ریتم را بر روی سن اجرا کرد و هنر خود را نشان داد، عبدالله شریعتی نیز پس از نواختن سرنا وقتی از سن پایین می آمد هنرمندان می خواستند دست وی را ببوسند.
مرحوم شریعتی سُرنا و نرمه نی خود را در بی پولی فروخت، از مسئولین گله است که چرا به جای اینکه سازهای این  هنرمندان در موزه نگهداری شود باید به خاطر بی پولی به فروش برسد.
او خواستار آن شد تا عصای کابرات که سالها به دستش بود و همچنین دُهُل این استاد موسیقی به موزه بخشیده و به مردم هدیه شود. به عقیده وی، اگر شریعتی و کابرات باهم نبودند صدایی از آنها وجود نداشت، دهل و سرنا در کنار هم آهنگ ایجاد می کردند و این دو هنرمند همچون دو برادر و دو کوه در کنار هم بودند. کارشناس موسیقی اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی کردستان نیز نگرانی خود را با این سخنان نشان داد: جایگزین پیدا کردن برای این استادان خیلی سخت است، امروز جامعه هنری شاهد فقدان بزرگی است.
»بهمن حاج امینی« با بیان اینکه جوان ها باید راه این استادان را ادامه دهند، افزود: موسیقی کردستان بخش مهمی از هویت و فرهنگ کردستان است.وی گفت: با هنر و فعالیت استادان است که چراغ فرهنگ روشن می ماند در غیر این صورت واژه فرهنگ خود به خود معنایی پیدا نمی کند.
او هشدار دادکه اگر دلسوز در این حوزه نباشد و استادانی خلاق در جامعه پرورش پیدا نکنند چراغ فرهنگ نیز خاموش می شود. جای امیدواری است که مردم از استادان خود قدردانی می کنند و این نشان می دهد مردم آگاه اند و می دانند که بخش مهمی از هویت ما همین فرهنگ است.
»عدنان برزنجی« مدرس زبان کردی نیز در این آیین گفت: هیچ عارف و شاعری به اندازه مولوی کرد به موسیقی توجه نداشته است، اگر موسیقی با دین، عرفان و واقعیت های درونی انسان سنخیت نداشت مولوی تا این اندازه به آن توجه نمی کرد. ما کردها از کودکی تا آخرین لحظه مرگ با موسیقی همراه و همنشین بوده ایم، اگر امروز با پیشرفت و مدرنیزاسیون، موسیقی اصیل در زندگی ما کمرنگ تر شده است اما در گذشته آبا و اجدادی ما، موسیقی لحظه به لحظه در زندگی ما جاری بوده است.
او مرگ نامه هنرمندان کرد در یک سال اخیر را نیز مرور کرد: امسال سال سختی برای جامعه هنر بوده است، در حوزه شعر دو شاعر بزرگ »شیرکو بیکس« و »محی الدین حق شناس« را از دست دادیم، در حوزه موسیقی نیز چندین هنرمند بزرگ از جمله »ملک محمد محمدی«و» حسین یوسف زمانی« و »عبدالله شریعتی« و براتعلی نورانی را از دست دادیم که ضایعه ای بزرگ بود.
»برهان احمدی«، »یدالله نورانی« برادرزاده کابرات، سید »بهاالدین حسینی« عضو شورای شهر و دیگر همکارش »یوسف اسدی« از دیگر سخنرانان آیین خاکسپاری کابرات بودند.

منبع:سیروان ویژه نوروز1392(27 اسفند 92) شماره 776

http://sirwanweekly.com/Default.aspx?page=Complete&cp=3686

فیض اله پیری
ایمیل: feizollahpiri@gmail.com فیس بوک: facebook.com/feizollahpiri
نویسندگان وبلاگ:
مطالب اخیر:
دوستان من:
کدهای اضافی کاربر :