قصر فرهاد
صفحات وبلاگ
کلمات کلیدی مطالب
نویسنده: فیض اله پیری - ۱۳٩۳/٥/٢۸

فیض اله پیری: از استاد دکتر ابراهیم یونسی نکته‌ها به یاد دارم و درسها آموخته‌ام. از طعن و طنزهایی که در آثارش به کار می‌گیرد تا صراحت لهجه و بذله گویی و تجربه‌های تلخ و شیرین زندگی‌اش. در یک مورد سال 83 که با او سعادت دیدار داشتم، نقل می‌کرد که شخصی نسبتا تحصیل کرده در حوزه غیر داستان، او را مورد عتاب و خشم قرار داده که این چرت و پرت‌ها چیست که به نام داستان می‌نویسی؟ الان پسرم منحرف شده و همه‌اش کارهای شما و داستان دیگران را می‌خواند؟! 

گفتم مگر چه اشکالی دارد؟ این که خیلی خوب است! آن مرد توضیح داد که پسر من از زندگی بریده...! هرچه من می‌گفتم داستان، عین زندگی است، فایده نداشت...!

مرحوم یونسی در ادامه تاسف‌وار و دردکشان نقل می‌کرد که با چنین فاجعه‌ای روبرو هستیم که تحصیل کرده با داستان میانه‌ای ندارد و اگر نسل جدید هم از روی کنجکاوی به داستان گرایش پیدا کند، چنین واکنشی می‌بیند. تاسف می‌خورد که کتاب مخصوصا داستان در میان کردها خواننده ندارد و برایش پرسش بود که چرا...!؟ چنان بیان می‌کرد و ابراز تاسف می‌کرد که موی بدن آدمی سیخ می‌شد.

این خاطره را به مثابه مقدمه‌ای برای این گفته بیان کردم که داستان نویسان پیش از اینکه داستان بنویسند، به فکر فراهم کردن زمینه اجتماعی آن باشند و این پرسش‌ها را برای مردم روشن کنند که داستان از کجا به متن زندگی بشر آمده، چه مسیری را طی کرده عصر مدرنیته چه نقشی در زندگی اجتماعی و توسعه جامعه دارد؟ جسته و گریخته گاهی روزنامه نگاران و نویسندگان سعی در تبیین این موضوعات داشته‌اند، اما شمار نوشته‌ها و تحلیل‌ها چندان اندک است که به چشم نمی‌آید. به نظر می‌رسد در حال حاضر اولویت داستان نویسان نباید داستان باشد بلکه باید پاسخ تحلیلی و جامعه پذیرتر به این پرسش‌ها برای پاسخ و اقناع افکار عمومی باشد. پس لطفا داستان ننویسید!

 ....................................................

 منبع: هفته نامه سیروان، 25 مرداد 1393 شماره 795

http://www.sirwanweekly.com/Default.aspx?page=Complete&cp=4998

فیض اله پیری
ایمیل: feizollahpiri@gmail.com فیس بوک: facebook.com/feizollahpiri
نویسندگان وبلاگ:
مطالب اخیر:
دوستان من:
کدهای اضافی کاربر :