قصر فرهاد
صفحات وبلاگ
کلمات کلیدی مطالب
نویسنده: فیض اله پیری - ۱۳٩٤/٢/٢۳

اصالت موسیقی و ذائقه مردم در گفتگوی سیروان با علیرضا صنعتی هنرمند نام آشنای موسیقی کرمانشاه


فیض اله پیری: از خانواده‌ای هنری آمده و »کامکارها شدن« را هدف گذاری کرده است. پدرش ازمعروفترین نوازندگان کرمانشاه بود و با هنرمندان بزرگی چون حسن زیرک وعزیز شاهرخ و لرنژاد و...همکاری داشت.علیرضا صنعتی از اهالی قصرشیرین است. نی می‌نواخت و به نوای عود رسید. برای اجرای کنسرت به کشورهای مختلف سفر کرده ومی گوید: میدوارم روزی برسد که با افتخار لباس کردی بپوشیم، زبان کردی را صحبت کنیم و با افتخار آواهای کردی را زمزمه کنیم که ریشه ما دراین فرهنگ و هنر است. گفت وگوی سیروان با این هنرمند دیار نخل و لیمو را در پی بخوانید:



*شمارا از سالهای دور می‌شناسم. اما ذهنیت عمومی از شما اجراهایی است که از جمله اخیرا با فرشاد رستمی داشتید.علاقه مندیم به عنوان مقدمه بحث بیشتر از شما بدانیم و اینکه چگونه به دنیای موسیقی ورود پیدا کردید؟
- چنانکه شما می‌دانید متولد 1349 شهر زیبای قصرشیرین هستم. پدرم ازهنرمندان خوش ذوق و محبوب در منطقه و مشوق اصلی من ایشان بودند. پدرم در زمینه نوازندگی ویلن وآهنگسازی همکاری‌های متعددی با خوانندگان زمان خود هـمچون حسن زیرک، عزیزشاهرخ، حشمت اله لرنژاد، اسماعیل سابور، جمشید عزیزخانی، منوچهر طاهر زاده و خیلی از هنرمندان دیگر کرد که متاسفانه حضور ذهن ندارم، داشته اند. ابتدا ساز نی را انتخاب کردم و مدتی درخدمت استاد نی جناب آقای حسن ناهید شاگردی کردم و ازایشان بسیار آموختم؛ هم نوازندگی، هم درس انسان بودن را. همیشه هم دراین زمینه خودم را مدیون این بزرگ مرد موسیقی و اخلاق می‌دانم. سال67وارد ارکستر رادیو کرمانشاه شدم و دراین دوران با آقای محمدکاظم شهامت منش آشنا شدم که ایشان ازتحصیل کرده‌های موسیقی ومدیر وقت موسیقی رادیو کرمانشاه بودند.چند وقتی هم درخدمت این بزرگوار بودم و ایشان در زمینه مبانی موسیقی و آهنگسازی بسیار به من آموختند. در دهه هفتاد که بنظر بنده دوران طلایی و پر کاری برای موسیقی کرمانشاه بود، کارهای بسیاری برای خوانندگان ساختم و نواختم. سال 75 مدیر موسیقی رادیو کرمانشاه شدم و بیشتر وقتم را روی موسیقی بومی منطقه گذاشتم؛ البته به شکل کاملا محلی و تلفیقی و نو آوری‌های خواص آن زمان؛ از جمله برای بار اول قطعه موسیقی محلی ساز دوزله با ارکستر تلفیق کردم که در آن زمان همچین کاری نشده بود و بسیار مورد توجه قرار گرفت. همینطور اجرای ملودی‌های محلی با ترکیب چند ساز نی و سازهای کوبه‌ای داشتیم که با استقبال شبکه سراسری روبرو شد و مدام از شبکه‌ها مخصوصا رادیو پیام پخش می‌شد.
*چگونه شد که به تهران رفتید؟
- سال 79 به درخواست مدیر وقت رادیو پیام به تهران منتقل شدم. چون کارهای من در رادیو پیام بسیار پخش می‌شد ازمن خواستند که دراین شبکه مشغول باشم. مدتی با عنوان مشاور موسیقی وکارشناس با مدیریت رادیوپیام همکاری داشتم. درمجموع کارهای بسیاری دراین زمان در رادیو پیام تولید کردم که بخش زیادی از این قطعات توسط همشهری عزیزم جناب آقای جمشید عزیزخانی اجرا شد. همزمان که به تهران منتقل شدم ادامه تحصیل دادم و کارشناسی موسیقی را گرفتم و و در شبکه‌های مختلف از جمله پیام، تهران، جوان و رادیو کرج به عنوان کارشناس، آهنگساز، نوازنده و گاها صدابردار موسیقلی فعالیت داشتم. از سال 90 هم وارد اداره کل نغمات آیینی شدم که در زمینه موسیقی اکاپلا ( موسیقی اوازی کرال) فعالیت داشت تجربه خوبی بود. درحال حاضر به عنوان کارشناس در آرشیو رادیو مشغول هستم و چند ماه آینده بازنشسته می‌شوم. 
* از حضور در جشنواره‌ها برای ما بگویید و گزارشی از فعالیت هایتان به ما و خوانندگان بدهید.
- در سال‌های اولیه کارم در جشنواره‌های مختلفی شرکت کردم که حاصلش نفر اول جشنواره صداوسیما بود. اثر من (کوارتت نی) بدیع ترین اثر جشنواره شناخته شد. در دوره‌ای هم نفر اول نوازندگی نی در جشنواره دفاع مقدس و یکبار هم نفر اول بهترین آهنگساز و تنظیم و یک باردیگر نفر اول ساخت موزیک متن در این جشنواره شدم. در جشنواره تسنیم صداوسیما هم یک بار رتبه اول کسب کردم.
*کنسرتهایی موفقی هم در داخل و خارج از کشور داشتید.
- بله، علاوه بر داخل کشور، اجراهایی در کشورهای کانادا، هلند، بلژیک، اتریش، یوگسلاوی، بوسنی، بلغارستان، ترکیه، عراق و مجارستان داشتیم.
*عمدتا هم با استاد فرشاد رستمی...
- بله. آقای رستمی از هنرمندان خوب و با ذوق و نامی و از همشهریان عزیز من هستند.
* همکاری شما از چه زمانی آغاز شد؟
- همکاری ما در سال 70 به بعد شروع شد. چند سال قبل گروهی با مدیریت و سرپرستی ایشان شکل گرفت واز بنده هم دعوت شد و من با افتخار پذیرفتم.
* چگونه از ساز نی به عود رسیدید؟
- نوازندگی سازعود به شکل تجربی کار کردم. البته الگوهای من نوازنده خوب عراقی منیر بشیر و نظیر شمه بودند.
* شما در خانواده‌ای هنرمند پرورش یافتید که جملگی اهل موسیقی بودند. نقش خانواده را نباید در تعیین مسیر هنری شما بی اثر دانست. این فضا چگونه شما را به ادامه موسیقی ترغیب کرد؟
- چنانکه عرض کردم، بدون شک نقش پدرم در خانواده و حمایت و تشویق ایشان من و دیگر اعضای خانواده ام را به این مسیر سوق داد. ما یک خانواده تقریبا پر جمعیت هستیم چهار برادر و یک خواهر؛ همگی به نوعی دستی درهنر دارند.خواهرم شاعر و نویسنده است و درحال حاضر گوینده بخش کردی و فارسی رادیو کرمانشاه است. من فرزند ارشد خانواده هستم. مجتبی بعد از من نوازنده سنتور و قانون و محسن نوازنده ویلن. پویا هم آهنگسازو نوازنده بسیار خوب کیبورد، بسیار خلاق و با ذوق که متاسفانه هنوز بدلیل نبود حمایت‌های هنری شناخته نشده است. درحال حاضر یک گروه ازهمین اعضای خانواده تشکیل دادم که به موفقیتش خیلی خوش بین هستم.
* می‌توانیم منتظر کامکارهای دیگری باشیم؟
- انشاءالله. همین هدف را دنبال می‌کنیم.بعد از بازنشستگی برنامه‌های خوبی برای گروه دارم.می خواهم وقتم راکامل برای کارهایی بگذارم که قبلا بدلیل مشغله نتوانستم انجام بدهم.
* وضعیت امروز موسیقی در کرمانشاه را چگونه می‌بینید؟ موانع توسعه موسیقی چیست و چه پیشنهادهایی دارید؟
- امروزه جوان‌های با استعداد و خوبی درعرصه موسیقی ظهور کردند و با وجود این جوانها می‌توان چشم انداز خوبی به آینده داشت. مدیران هنری کرمانشاه باید حمایت کنند. چون یکی از ابزارهایی که می‌تواند فرهنگ و هنر یک قوم را نگه دارد و به نسل‌های آینده منتقل کرد، موسیقی است. خوشبختانه مدیر جدید فرهنگ و ارشاد اسلامی کرمانشاه به خوبی از موسیقی حمایت می‌کند، امیدواریم این حمایتها ادامه داشته باشد. تنها انتقاد من از مسئولین هنری استان این است که به موسیقی بومی بشتر بها بدهند. مواردی دیدم که در مقابل چندین کنسرت پاپ فقط یک موسیقی بومی یا محلی اجرا می‌شود؛ موسیقی پاپی که از تهران و دیگر استانها در کرمانشاه کنسرت می‌دهند. این امرغیرآگاهانه، ذائقه مردم را تغییر می‌دهد و ازاصالت‌ها و فرهنگ غنی موسیقی کردی ما را دور می‌کند. با توجه به غنای بی حد و مرزی که ما در موسیقی کردی داریم ولی متاسفانه بدلیل عدم مدیریت هنری نتوانسته ایم در محافل بین المللی مطرح شویم.
متاسفانه اخیرا در برنامه سازی‌های طنز، زبان کردی کرمانشاهی به سخره گرفته شده و معمولا نسل جدید از بیان این گویش پرهیز می‌کنند یا در قالب طنز به آن می‌نگرند.
*سخنی برای حسن ختام این گفت و گو....
- آرزو دارم درتمام ابعاد فرهنگی وهنری به گذشته باز گردیم و با دقت بیشتری به بررسی این هنر بپردازیم، چون تا بحال از فهم ودرک واقعی این گنجینه بی پایان غافل مانده ایم. امیدوارم روزی برسد که با افتخار لباس کردی بپوشیم، زبان کردی را صحبت کنیم و با افتخار آواهای کردی را زمزمه کنیم که ریشه ما در این فرهنگ وهنر است.لازم می‌دانم از پدر بزرگوارم نهایت قدرشناسی و احترام را بجا بیاورم بخاطر حضور پر مهرشان و به ودیعه گذاشتن گنجینه هنریشان در قلب و ذهن من . امیدوارم که بتوانم امانت دار شایسته‌ای باشم. همینطور از همسر مهربان و فداکارم که در تمامی مراحل زندگی صبورانه کنارم بود و حق مهر را بر من تمام کرد، نهایت تشکر و قدردانی را دارم. 

سیروان؛ شنبه 19 اردیبهشت شماره 831
فیض اله پیری
ایمیل: feizollahpiri@gmail.com فیس بوک: facebook.com/feizollahpiri
نویسندگان وبلاگ:
مطالب اخیر:
دوستان من:
کدهای اضافی کاربر :