قصر فرهاد
صفحات وبلاگ
کلمات کلیدی مطالب
نویسنده: فیض اله پیری - ۱۳۸٤/۱٢/۱٥

جدال با خاموشی

/نقدی اعتراضی بر تغییر عملکرد هفته نامه سیروان

اکبرولدبيگی           15 اسفند 84

گروههای وسیعی از اهل قلم منطقه - از راست بنیادگرا تا چپ رادیکال - در این نشریه، قلم فرسایی کردند، شعاع و گستره توزیع آن، از استان کردستان به استانهای کرد نشین و پایتخت، گسترش یافت و از رویکرد صرفاً خبری، به رویکردی انتقادی در حوزه سیاست، فرهنگ واجتماع ، تغییر جهت یافت .

  سکوت آدمی  

  فقدان جهان وخداست .               ( شاملو )

روزهای آغازین سال 81 بود که درخت پنجمین سال انتشارهفته نامة مردمی سیروان را بر بام آبیدر نشاندم . همکاری اینجانب با این هفته نامة دوزبانه محلی، به سال 77 بر می گردد و ازآن سال تا ماه اخیر، این همکاری و خدمت، بیشتر و همدلانه تر می گشت . سیروان، هفته نامه ای بود که از دل دولت  - به نام اصلاحات  - خاتمی و توسط طیفی که خود را در منطقه، رفرمیست قلمداد می کردند، تولد یافت . با این وصف، به زودی، به نشریه ای پرطرفدار و پرمخاطب، بدل گردید و طیف های وسیعی از اقشار جامعه کردستان و بخش هایی از استان های کشور را تحت پوشش قرار داد.

گروههای وسیعی از اهل قلم منطقه  -  از راست بنیادگرا تا چپ رادیکال  -  در این نشریه، قلم فرسایی کردند، شعاع و گستره توزیع آن، از استان کردستان به استانهای کرد نشین و پایتخت، گسترش یافت و از رویکرد صرفاً خبری، به رویکردی انتقادی در حوزه سیاست، فرهنگ واجتماع ، تغییر جهت یافت .

نقد عملکرد مسؤلین دولت در منطقه ، بحث انرژی در کردستان -  خصوصاّ بحث آب های قابل انتقال به استان های همسایه - ! توریسم و اکوتوریسم ، مباحث شهروندی ، حقوق افراد در حوزه های عمومی و خصوصی ، آموزش و پرورش ، حوزه نشر ، امنیت و رفاه ، ملاحظات زیست محیطی و اکولوژیکی و پوشش خبری استانی ، از نقاط قوت و از دغدغه های جدی این نشریه و گردانند گان آن، به شمار می رفت .

سرزندگی و نشاط نسبی ، که محصول انقلاب اجتماعی و آرام ایران در سال 76 ( آغاز دوره اصلاحات ) ، پویش اجتماعی و مدنی نسل جوان -  خصوصاّ طیف دانشجو -  را فرا گرفت ، نسیم گذاری گفتگوی گروهها و جریان ها ، آغاز شد و ... در چنین بسترنیم بندی بود که اندک فضایی برای طرح و بحث مشکلات مزمن و بایکوت شدة جامعه فقر زدة و عقب ماندة کردستان ایجاد شده بود ؛  با موج نیم خیز و در کنار یاران مشفق  نه تحت لوای خاص ، نه در قالب طیف و گروه خاص و نه در دفاع از نام و نشان خاص ، قلم به دست گرفتیم و برای آنچه حقیقت دانستیم ، قلم زدیم و البته ، نه در وصف و مدح کس سرودیم ، نه در رثاء کس خواندیم و نه حرمت قلم را در پای کس و موج خاصی ، فروختیم و قضاوت را آنان خواهند نمود که رنج نامه ها را دیدند و خواندند.

دهه های اخیر ، فصل پر درد زایمان برای جامعة درشش حال گذرکردستان بود . در هیچ دوره ای از تاریخ این سرزمین ، این همه رویداد پرخبر و پرهزینه سیاسی ، اجتماعی ، فرهنگی و اقتصادی ، زنجیروار به قوع نپیوسند . تحولات زیر ساختی کردستان عراق و رویش نهال خود گردانی و دموکراسی در آن سرزمین استبداد ستیز ، دستگیری و سرنوشت نامعلوم عبدالله اوجالان و حزب تحت رهبری وی در کردستان ترکیه ، خیزشهای خودجوش ، مدنی و اجتماعی کردهای سوریه ، موج جدید جنبش های اجتماعی - سیاسی کرد های ایران در حوزه های جامعه و دانشگاه ، تبدیل مسأله کردها از چالشهای منطقه ای به اولویتی خبرساز در سطح جهان ،شیوع فراگیر آسیب ها و بحرانهای ریز و درشت اجتماعی -  از مهاجرت های روستایی، اعتیاد ، فقر ، گرسنگی ، رکود اقتصادی ، بیکاری خیل عظیم تحصیلکردگان دانشگاهی در منطقه در کنار بی کاران بی سواد ، برخورد حذفی با مساله مدیریت های بومی ، ادامة روند حیاط خلوت و حاشیه نشینی تاریخی کردستان در سیستم تقسیم کار و سر مایه های ملی ، امنیتی  بودن فضای جامعه ، بازارچه های مرزی ، مرزها و نا امنی های مخصوص به آنها، نقض حقوق شهروندی و سردر گمی مزمن فعالین مطبوعاتی و سیاسی منطقه،عمده ترین کانونهای پرچالشی بود که موج نوین روزنامه نگاری در کردستان را شدیداً به خود مشغول داشته بود .

در چنین فضای سّیال و متحولی بود که پر بیم و امید ،قلم زدیم و با گلوی اجتماعی که در آن ، رنج را زیستیم ، سروده خود را نجوا کردیم . همه آن مسایل و چالش ها ، امروز ، اگر روندی مضاعف نیافته باشند ، قطعاّ نه کمّی و نه کیفی ، نه کاهش یافته اند و نه تغییررویه داده اند و این گفتار کوتاه که اواخر بهمن ماه سال جاری ، نوشته می آید ترک اعتراضی این قلم از موج سیروان و پایان غیر دلخواه ادامه فعالیت با حرفه ای ترین و منظم ترین و پرمخاطب ترین هفته نامة منطقه ( سیروان ) -  پس از سالها تلاش و همکاری بی وقفه و بی توقع می باشد -  در حالی که دین خود را نسبت به سیروان و خوانندگان فرهیخته اش که زحمتکشان زاگرس نشین باشد ، پرداخته و البته به قولی ، خود را صاحب آب و گل در سیروان نیز می دانیم.

ضمن آنکه ، ذره ای از باور و ایمان این قلم، نسبت به آرمانهای چندین ساله به دغدغه ها ، مسایل و چهارچوب عینی دردهای جامعه امان ، کم نگشته است و عشق و وظیفه ام را نسبت به این زاد مهر تمدن ، در نشریات و تریبون های دیگر ، ادا خواهم کرد ، از این لحظه ، تا ادامه روند فعلی حرکت و جریان هدایت شوندة سیروان در منطقه و استراتژی این نشریه در طرح مسایل ریز و درشت کردها ، از نوشتن در این نشریه و هرگونه همکاری با عوامل و تحریریة آن ، امتناع می ورزم . چرا که بدین باورم که چنین برخورد و نگاهی به جامعه فرهنگی ، اصحاب مطبوعات و اندک نشریات انتقادی و مردمی در منطقه ، برخوردی غیر دموکراتیک ، غیر مدنی ، سلطه طلبانه و الیگارشی است.

سخت معتقدم که در پیشگیری چنین رویه ای در عرصه اطلاع رسانی و روزنامه نگاری در جامعه ای آفت زده که غرق در انواع ناملایمات اجتماعی و عقب ماندگی مزمن تاریخی است ، نوعی گم شدگی تاریخی ، نواختن شیپور از ته آن و در افتادن آگاهانه با خواست ها و مطالبات مشروع توده های رنجبر و فرهیختة منطقه است .

آغاز و بهانة این جداسری ، تنها یک نشریه و یک جریان هیرارشیک انحصار طلب مطبوعاتی نیست بلکه یک درخواست مدنی و توده ای مداراست که تا ایجاد فضایی مدنی و عاری از مشروع سازی و ایدئولوژی گرایی در حوزه فرهنگ و نشرمنطقه ، ادامه خواهد یافت .هر نوع سیاست تحدید ، سانسور ، خفقان و فرا قانون گرایی در این زمینه ، دهن کجی آشکار به یکی از ارکان بنیادی دموکراسی (مطبوعات ) و خردگرایان این عرصه است .

مسیر توسعة کردستان ، نه از ورطه های دگم گرایی ، انحصار طلبی ، عقل و نقدستیزی می گذرد که نهال این درخت آینده مدار ، در زمین پربار دموکراسی ، عقلانیت و آزادی خودجوش توده ها و در قلب پاسداران آزادی خلق ها و زحمتکشان ، خواهد رویید.

کانون مستقل نویسندگان ، مطبوعات مستقل و مدنی کردستان ، بدور از فضاهای تحت نظر و اید ئو لوژیک خواهند توانست در جهش این مسیر صعب تاریخی ، موثر باشند و تلاش و موضع گیری مدنی و به موقع اصحاب قلم و معتقدان به سرنوشت نامعلوم و تراژدیک نسل های آیندة این ملت ، دشواری وظیفه نسل ما و کم ترین باور این قلم است .

"  کسانی از سرزمین مان ، سخن به میان آوردند

                                 من اما ، به سرزمینی تهی دست می اندیشیدم

                                                         سرزمینی که در کار نیست

                                                                                  که ما را ، موجودیتی نیست ! 

                                                             اکتاویو پاز - شعر آزادی

      ارومیه - 9/12/84

  اکبرولدبیگی(دانشجوی فوق لیسانس جامعه شناسی ) Aram kurd 52 @ yahoo.com 

منبع - سیروان نیوز

فیض اله پیری
ایمیل: feizollahpiri@gmail.com فیس بوک: facebook.com/feizollahpiri
نویسندگان وبلاگ:
مطالب اخیر:
دوستان من:
کدهای اضافی کاربر :