قصر فرهاد
صفحات وبلاگ
کلمات کلیدی مطالب
نویسنده: فیض اله پیری - ۱۳۸٤/۱٢/۱٥

سیروان خشک خواهد شد!

گفتگوی هفته نامه پیام کردستان با جلال جلالی زاده مدیرمسوول سابق سیروان

دلیل اصلی تغییر مدیریت سیروان چه بود، در چند هفته گذشته سیروان با مقامات جدید استانداری کردستان و نماینده قروه دچار چالش شده بود، آیا این مناقشات عامل اصلی تغییر مدیریت سیروان بوده است؟
با توجه به خط‌مشی سیروان و همچنین دیدگاهها و نظرات گردانندگان آن مطمئناً با مدیریت جدید استان نمی‌توانست همراه باشد. به همین دلیل به محض ورود استاندار و مستقر شدن ایشان به نظر می‌رسد که اول جلسه‌ای که تشکیل داده‌اند در رابطه با وضعیت سیروان بوده‌است
بدین صورت با توجه به روندی که واقعاً در استان در حال طی شدن است و وضعیتی که قابل پیش‌بینی است سیروان نمی‌توانست در این فضا فعالیتهای خود را ادامه بدهد.
ـ سیاستگذاری سیروان بر چه اساسی انجام می‌گرفت، آیا سیروان تریبون گروه خاصی بود؟
همچانکه مستحضرید از همان روزهای اولیه پیروزی جنبش اصلاحات در ایران و آمدن آقای دکتر رمضان‌زاده به کردستان، لزوم و ضرورت وجود یک نشریه‌ای که تریبون اصلاح‌طلبان در مناطق کردنشین باشد، احساس می‌شد. هر چند سیروان به عنوان یک نشریه اصلاح‌طلب در سطح کشور و در کل مناطق کردنشین شناخته شده، اما به شهادت شاهدان و خوانندگان آن تریبونی بود برای تجارب افکار و اندیشه‌های مختلف که می‌توانستند از این هفته‌نامه برای بیان مطالب و افکار خودشان استفاده بکنند.
ـ سیروان به لحاظ مالی چگونه تأمین می‌شد؟
صاحب امتیاز سیروان، سازمان همیاریهای شهرداریهای استان کردستان است و مشکل ما هم از همین‌ جا نشأت می‌گرفت. با توجه به وضعیت مالی مطبوعات در کردستان به دلیل عدم اختصاص یارانه کافی به مطبوعات کردی کمتر می‌توانند به صورت مستقل ادامه حیات بدهند و ما هم به خاطر اینکه بتوانیم این نشریه را به طور مستمر در خدمت خوانندگان سیروان و مردم کردستان قرار دهیم، سازمان همیاری شهرداریهای استان کردستان را سهیم کردیم. اما پس از دو سال سیروان واقعاً از نظر مالی توانست هزینه‌های خودش را تأمین بکند و حتی علاوه بر تأمین هزینه‌های خود مبلغ اضافی را هم در اختیار سازمان همیاری قرار می‌داد. به هر صورت یکی از افتخارات سیروان این است که واقعاً هر چند از نظر مالی شاید مستقل نبود اما از نظر فکری واقعاً مستقل بود و به هیچ‌وجه در اختیار ارباب قدرت نبود. دوره اصلاحات هم که اصلاح‌طلبان در قدرت بودند سیروان به هیچ‌وجه خودش را نه مدیون قدرتمندان می‌دید و نه هر گروه خاصی.
ـ تیم سابق سیروان سر از کجا درمی‌آورد. آیا احتمال دارد که به «هاوار» بپیوندند؟
از طرف مسئولین هاوار تا حالا چند بار پیشنهاد شده، اما هنوز مشخص نیست و احتمال دارد با توجه به این وضعیتی که پیش ‌آمده ما به دنبال نشریه‌ مستقلی باشیم چرا که با این وضعیت فکر نمی‌کنم تیم گرداننده سیروان بتواند که در سیروان ادامه فعالیت داشته باشند. اما اینکه این تیم با کدام نشریه‌ای می‌تواند همکاری کند، طبعاً باید نشریه‌ای باشد که حداقل از نظر فکری با آن همفکر و همدل باشند.
ـ خود نشریه سیروان سرنوشتش به کجا ختم می‌شود؟ بعضی‌ها تصور می‌کنند که سیروان از این به بعد نام و خاطره «آبیدر» را در اذهان زنده می‌کند. نظر شما در این مورد چیست؟
من هم احساس می‌کنم با این مدیر مسئولی که معرفی کردند و با توجه به عدم رغبت و تمایل دوستان ما به همکاری؛ سیروان طراوت و شادابی گذشته را از دست خواهد داد و احتمالاً در آینده خشک و یا پژمرده خواهد شد.
ـ همچنانکه مستحضر هستید، سیروان به لحاظ مالی وضعیت نسبتاً خوبی داشت، و در این مدت به طور مستمر منتشر شد، اما سیروان به مقوله صفحه‌آرایی و گرافیک زیاد توجه نکرد، علت این امر چه چیزی می‌تواند باشد؟
من فکر کنم با توجه به این اصطلاح،‌ بافتی که در سیروان وجود دارد و همچنین با توجه به انتظارات زیادی که از سیروان به عنوان یک نشریه سیاسی، اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و ورزشی وجود داشت. ما واقعاً نمی‌توانستیم که از نظر صفحه‌آرایی و شاید از نظر کارهای فنی زیاد روی آن کار کنیم و من فکر می‌کنم که شاید انتظارات و توقعات و مطالب زیادی بود که ما مجبور بودیم به هر صورت تلاش کنیم که یک مقدار صفحه‌آرایی فدای متن و مقالات و محتوای آن شود.
ـ آیا سیروان از سیاست مشخصی در عرصه مخاطب‌شناسی پیروی می‌کرد؟ با توجه به اینکه چندان رغبتی به استفاده از تحلیل‌های عمیق از خود نشان نمی‌داد؟
من خدمت شما عرض کردم که انتظارات از سیروان و فضایی که سیروان در آن شکل گرفته بود باید در نظر گرفته شود. همچنان که می‌دانید در فضایی که سیروان شروع به فعالیت کرد، هنوز مطبوعات کردی نشریات جهت‌دار فعالیت چندانی نداشتند. خود سیروان با توجه به اینکه تنها نشریه‌ای بود که در آن زمان می‌خواست که هم‌ زبان اصلاح‌طلبان و هم ‌زبان روشنفکران باشد، مجبور بود که همزمان در حوزه فرهنگ و ادبیات و مسایل اجتماعی کردستان فعال باشد. به هر صورت انتظار بیش از این از سیروان درست نبود. زمانی که سیروان شروع به کار کرد مثل امروز، واقعاً ما از روزنامه‌نگاران، از خبرنگاران و نویسندگان حرفه‌ای و اهالی مطبوعاتی که امروز در کردستان هستند کمتر داشتیم. همچنان که می‌دانید، متأسفانه باز هم مطبوعات کردی نتوانسته‌اند که آن استحکام و استواری و ثبات خود را داشته باشند. هر نشریه‌ای که در مناطق کردنشین منتشر می‌شود برای القای مفاهیم و مقاصد خود به خوانندگانش ناچار است که به هر صورت مقداری ملاحظات را رعایت بکند و از این نظر سیروان هم فشار زیادی را تحمل می‌کرد.
ـ سیروان در مقطعی از حامیان اصلاح‌طلب کرد به شمار می‌رفت، با توجه به اعتقاد سیروان به اصلاح‌طلبی گام به گام، چرا این حمایت در مورد جبهه متحد کرد تکرار نشد. با توجه به اینکه این دو گروه در ماهیت تفاوت زیادی با همدیگر ندارند؟

من فکر می‌کنم که سیروان، در عین حال که به عنوان نشریه اصلاح‌طلبان و اصلاح‌طلبی در کردستان مطرح بوده، اما از نظر مطرح کردن آرا و افکار و دیدگاههای گروههای مختلف و تشکل‌های مختلف در داخل کشور و حتی در خارج از کشور دچار تنگ‌نظری نشده و اگر ملاحظه کرده باشید تاکنون چندین بار بیانیه‌ها و مقالات جبهه متحد کرد هم در سیروان چاپ شده است. حتی با مؤسسان و دست‌اندرکاران جبهه هم مصاحبه‌هایی انجام شد. اما من فکر کنم که شاید بیشتر از این سیروان ظرفیت پرداختن به این مسئله را نداشت. هر چند که فعلاً و در حال حاضر نشریات دیگری هم هستند که می‌توانند از این نظر جای سیروان را پر بکنند و یا حداقل در این مورد بار سنگین موجود را از دوش سیروان بردارند.
ـ سیروان برخلاف نشریات دیگر عمدتاً توجه زیادی به تحولات عراق از خود نشان نمی‌داد، علت این امر چه می‌تواند باشد؟
در ارتباط با موضوع کردهای خارج از ایران، همچنانکه می‌دانید ما احساس می‌کردیم که اگر به مشکلات داخلی خودمان بیشتر بپردازیم شاید تأثیر بیشتری داشته باشیم. اما به مسایل کردهای دیگر کشورهای منطقه هم به سهم خود پرداخته‌ایم و با توجه به اینکه در دیگر مطبوعات به این مسئله بیشتر توجه می‌شد، شاید پرداختن سیروان به آن مسئله یک نوع تکرار مکررات و از دست دادن موضوع اصلی بود. من فکر کنم که ما هنوز در داخل کشور خودمان مسایل و موضوعات مختلفی داریم که لازم است بیشتر به آن پرداخته شود؛ چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است. در کشورهای دیگر و در مناطق کردنشین آنها به اندازه کافی رسانه‌ها برای بیان مطالب و موضوعات اصلی آنها وجود دارد. من فکر می‌کنم امروز آنچه که نیاز به پیگیری و بحث و بررسی دارد همین کردستان خود ما است.
من احساس می‌کنم که نشریه سیروان در کردستان با 8 سال فعالیت و 368 شماره خدمت بزرگی به حوزه روشنفکری و فرهنگی و سیاسی و اجتماعی و اقتصادی کردستان کرده است. ما برای اولین ‌بار توانستیم که در مناطق مختلف کردنشین مسایل و مشکلات کردها را مطرح بکنیم، از ماکو گرفته تا ایلام و دیگر شهرها و در این مدت هم عده‌ای از افراد حرفه‌ای و اهل فکر و آزاداندیش واقعاً توانستند از این تریبون استفاده بکنند و هم ما توانستیم به خاطر ارتباط با بسیاری از دوستان جوان هم از اقشار مختلف فضایی برای مطرح ‌شدن افراد و شخصیت‌هایی بیابیم که بعداً حتی در سطح کشور توانستند در مطبوعات افکار خود را منتشر بکنند. در هر صورت به نظر من تعطیلی سیروان و چنین برخوردی با گردانندگان آن به ضرر مردم کرد، و حتی به ضرر نظام تمام شد و ما انتظار نداشتیم که دولت مهرورز چنین مهر و محبتی نسبت به نشریه سیروان داشته باشد.
ـ با تشکر از شما

فیض اله پیری
ایمیل: feizollahpiri@gmail.com فیس بوک: facebook.com/feizollahpiri
نویسندگان وبلاگ:
مطالب اخیر:
دوستان من:
کدهای اضافی کاربر :