قصر فرهاد
صفحات وبلاگ
کلمات کلیدی مطالب
نویسنده: فیض اله پیری - ۱۳۸٩/۱٠/۱۸

چهار نسل تلاش برای حفظ نازک کاری در کردستان در دیدار با استاد عبدالحمید نعمتیان

 

 

 

 

 

فیض اله پیری: ‌استاد »عبدالحمید نعمتیان« از نسل سوم و در زمره چیره دست ترین نازک کاران ایران است که براساس اسناد و روایات تاریخی پدربزرگ او این هنر را در شهر سنندج بنیاد نهاد واینک چنان توسعه یافته که نه فقط فرزندان و خاندان »نعمتیان« که در هر کوی و بزرن، می توان نشانی و مکانی یافت که در آن با نازک کاری چوب به هنر کیمیا می شود .
سنندج بی گمان مرکز نازک کاری ایران زمین است؛ هنری که می توان نمونه آن را در ارومیه و مشابه آن در شهر شمالی رشت با تفاوت بسیار یافت.
نازک کاری اگر چه امروز بعضا به تهیه وسایل مشخص از جمله تخته نرد و شطرنج محدود شده ،‌اما در گذشته بسیاری از ابزار زندگی چون سینی، کاسه، قاشق و بشقاب، زیور آلات زنانه، رومیزی و کیف زنانه با هنر نازک کاری در سنندج تهیه می شد.
امروز به واسطه گستردگی و رقابت، سرنوشت این هنر به لحاظ کیفی به مخاطره افتاده و آن گونه استاد نعمتیان برای سیروان بازگو می کند، در میان نسل جدید، عشق و علاقه به این هنر چون گذشتگان وجود ندارد و به علت بیکاری،‌افرادی که حداقل آموزشی را دیده اند، مغازه ای باب کرده و تولیداتی به بازار عرضه می کنند که صیقل یافتگی و زیبایی آثار گذشتگان را ندارد.
ریشه ترویج هنر نازک کاری در سنندج را نیز باید در خاندان نعمتیان جستجو کرد. چنانکه عبدالحمید نعمتیان می گوید:‌هنوز که» سنه دژ« رنگ و بوی شهر به خود نگرفته و »سنندج« نشده بود و کسی شناسه ای به نام »شناسنامه« نداشت، »فیض اله« نامی سه فرزند به نامهای »نعمت اله«، »رحمت اله« و »اسماعیل« را در روزگار صمیمی و ساده این دیار پرورش می داد. نعمت اله که به واسطه نام او فرزندان و نوادگانش »نعمتیان«‌ نام گرفتند و در سال 1304 به نام هویت نامی او، شناسنامه گرفتند؛ در نازک کاری ذوق هنرمندانه واستعداد شگرف داشت. پیش از احداث خیابانها در سنندج در سال 1311 در »راستا بازار صارم نظام« کار می کرد و به این هنر مشغول بود. اگر چه اسماعیل دیگر برادرش نیز در نازک کاری شهرتی در خور یافت، اما استاد نعمت اله هنرمندی دیگر بود و سرچشمه جوشان هنر نازک کاری.
نقل است که دو سال پیش از جنگ جهانی اول و لابد در سال 1280 شمسی یا 1912 میلادی (99 سال پیش) دار فانی را وداع گفته است. کهنسالان سنندج که امروز در کارگاه استاد نعمتیان، هم سخن او هستند،‌این را یادآوری می کنند و عبدالحمید نعمتیان نوه استاد نعمت اله آن را تایید می کند. اسماعیل دیگر برادر استاد نعمت اله در سال 1327 فوت می کند و این گونه ادامه هنر نازک کاری در خانواده نعمتیان از »نعمت اله« به »مجید« فرزندش منتقل شد. اما فرزندان اسماعیل آن را دنبال نکردند. مجید تنها فرزند ذکور استاد نعمت اله و پدر عبدالحمید و حسین نعمتیان است که در نازک کاری نیز دست کمی از پدرش نداشت. هنرمندی نیک نام و نام آوازه که شکوه هنر و شهره آثار او چون پدر و پسرش فراتر از مرزهای ایران رفته است. از استاد نعمت اله یک قلمدان تاریخی تقریبا مربوط به 108 سال پیش( 1326 قمری) و از ‌استاد مجید نیز یک اثر به سال 1310 شمسی به یادگار مانده است. . .


استاد عبدالحمید نعمتیان این آثار را به هنگام گفتگو به ما نشان داد و چنین گفت که قلمدان ساخته خود را که تکمیل کننده هنر سه نسل بود،‌توسط دوستی به »یادگار« رفت و تلاش دارد نمونه آن را به موقع بازسازی کند تا مکملی برای این آلبوم هنری خانوادگی باشد.
سال 1316 بود که استاد مجید به مغازه امروزی در کنار »خانه کرد« نقل مکان کرد تا هم هنر خود را در بازار عرضه و هم شاگردانی تربیت کند.
این زمان، چنانکه استاد نعمتیان می گوید، پنج سال بعد از احداث نخستین خیابانها در سنندج بود. بدین ترتیب خیابان ‌امام (شاهپور) احداث شد و هنوز مردم آن را خیابان اصلی شهر نام می برند. استاد مجید نعمتیان علاوه بر فرزندش(عبدالحمید) که سوژه این مصاحبه است، ‌»علی اکبر بهزادیان«‌را از همان کودکی تحت آموزش خود قرار داد که بعدها جزو شاخص ترین استادان این حرفه شد. بهزادیان خواهرزاده استاد مجید بود و شعرا آثار نازک کاری او را به »نقش مانی در کردستان«‌تشبیه ادبی کرده اند.پیش از مرگ بهزادیان در سال 1384 ،‌مجموعه آثار او را میراث فرهنگی کردستان خرید و در مراسمی باحضور خود بهزادیان در غرفه ای از »خانه کرد«(‌عمارت آصف) رونمایی شد و اینک در آنجا برای علاقه مندان نمایش داده می شود.
اما استاد»مجید نعمتیان« که متولد 1281 بود، اواخر شهریور سال 69 در 87 سالگی دار فانی را وداع و دعوت حق را لبیک گفت. روزنامه کیهان در شماره اول مهر ماه خود در آن سال نوشت: »مرحوم مجید نعمتیان رشته هنر را نه در مدارس و آموزشگاههای عالیه، بلکه با استفاده از تجربیات نیاکان خود و در کلاس محقر خانه و نزد پدر خود مرحوم استاد نعمت اله نعمتیان بانی و مبتکر این هنر سنتی فرا گرفت و در این راستا منشا خلق آثار و خدمات ارزنده ای شد«. گزارشگر کیهان در ادامه می نویسد:» قدمت هنر نازک کاری چوب در سنندج به بیش از یک قرن بر می گردد. بعد از فوت مرحوم استاد نعمت اله نعمتیان معدود افرادی قدم در میدان احیای این هنر اصیل نهادند. عده زیادی از شاگردان آن مرحوم و علاقه مندان این هنر به علت عدم دست یابی به سود کافی و طاقت نیاوردن در زیر کار سخت و طاقت فرسا، این رشته را در نیمه راه رها کردند و به سوی مشاغل پردرآمد روی آوردند . تنها کسانی که بر پیمان وفاداری خود در راه حفظ و احیای هنر نازک کاری در سنندج پای فشردند و سختی راه پرپیچ و خم تولید صنایع دستی چوب را با ابزاری ساده و سنتی بدون توقعات مادی و در نهایت تهیدستی دنبال کردند، استادانی چون »علی اکبر بهزادیان«،‌»عبدالحمید نعمتیان«»احمد نعمتیان« ،»رشید تقربی« و تعدادی دیگری بودند که اینکه نیز با استفاده از همان ابزار آلات قدیمی، چکیده سالها تجربه وتلاش را در تولید اشیای ذی قیمت متجلی می سازند. البته استاد عبدالحمید نعمتیان اسامی استاد» عبداله نجارباشی«(قطارچیانی) و پسرش»استاد عباس« و استاد»‌عبداله گلزار«‌را به این مجموعه اضافه می کند.به نوشته کیهان »هنرمندان نازک کار سنندجی اشیا و ابزاری از چوب را شکل می دهند که با زندگی مردم این سامان در طول سالیان متمادی سروکار داشتند«
عبدالحمید نعمتیان اینک در مغازه قدیمی پدر که دست کم 75 سال سابقه دارد و به عکسی از پدر و یادگاری هایی از او آراسته شده، مشغول به کار است. در حین کار می گوید: به همین شکل که شما می بینید در خدمت پدرم شاگردی می کردم و نزد او آموختم. موهای نیم ریخته و جوگندمی و محاسن سپیدش هزاران قصه با خود و هر گوشه از این مغازه کوچک برای او رازها و خاطراتی دارد. رادیو کهنه و خاک اره گرفته اش همیشه روشن و همدم اوست. همسن و سالان استاد و همدم او گاهی همنشین او می شوند و تلفنی قدیمی با شماره گیر چرخان شاید تنها وسیله مدرن کنار او است. برخلاف مغازه های همسایه که مدرن شده اند؛ در ورودی مغازه به همان سبک و سیاق قدیمی چوبی و خاطره انگیز است.
به هنگام این گفتگو نیز ابزار به دست، ریزه های چوب از زیر دستش باقی می ماند ودر حین کار به سئوالات ما پاسخ می گفت؛ از عشق خود به این کار و اینکه تا جایی که توان داشته باشد همان را نیز ادامه می دهد.
فرزند استاد نیز نسل چهارم خانواده است که شغل پدر را ادامه می دهد. »نادر نعمتیان« متولد 1345 است و بر خلاف تنها برادرش که ورزش را دنبال کرده، به تداوم هنر اجدادی همت گماشته و پیشه پدر را پیشه کرده است. پدر وصیت کرده که تا آنجایی که امکان دارد و روزگار اجازه داد،‌این شغل به نسل های بعد نیز منتقل شود.
چنانکه می گوید: نازک کاری هنر اجدادی و در خانواده ما ارثی بوده است. کارآموزی در نسلهای گذشته این گونه بوده که کودک از همان 6 - 5 سالگی نزد پدر، هنر یا پیشه را فرامی گرفته است.
پدرم نیز نزد پدربزرگم این هنر را فرا گرفته و به همین سبک و سیاق به فرزندان من رسیده است.
استاد نعمتیان خاطراتی از پدربزرگ را نیز به خاطر سپرده و چنانکه پدر برای او بازگو کرده ، می گوید: سال 1311 خیابانها این شهر احداث شد و قبل از آن خیابانی وجود نداشت. پدر بزرگم( استاد نعمت اله) در» راستا بازار صارم نظام« نزدیک باشگاه افسران کار می کرد و سال 1316 به این مغازه آمد. اشاره او به محلی است که امروز زرگران شهر آنجا را بازار خویش کرده اند. اما خانواده نعمتیان که خود سنندجی و بازاری قدیمی به شمار می روند، نه پیشه ی کیمیاگری و زرگری را بدان شکل که امروز باب بازار است دنبال کردند، بلکه کیمیا گری را از زاویه دیگر پی گرفتند و دستان هنرمندانه به چوب جان بخشید؛ اینجا چوب به هنر کیمیا می شود؛ شده است؛ گفته بودند؛ دیدیم.
راز ماندگاری هنر نازک کاری و توسعه آن در سنندج به گفته نعمتیان، تنها عشق و علاقه به کار است و گرنه هنر، همیشه از نظر اقتصادی چندان مطرح و به صرفه نبوده است. نیز او از تولید آثار کم تجربگان لب به شکوه می گشاید و می گوید:»البته سازمان صنایع دستی برنامه خوبی را پی ریزی کرده، اینکه از صاحبان این حرفه امتحان به عمل می آورد واگر مدعیان در آزمون قبول نشوند،‌به آنها مجوز کار داده نمی شود.«
75 سال روی یک صندلی نشستن و هر روز کار روزانه را دنبال کردن ،‌تنها با یک فلسفه می تواند عملی شود؛ »پشتکار وعشق« ، کاری که در هنرکده استاد نعمتیان با حضور او، پدر و فرزندش عملی شده است. خواسته او و همه هنرمندان نازک کار، فراهم کردن امکان صادرات صفحه شطرنج و تخته نرد است تا به این وسیله کار هنرمندان این رشته رونق دوباره گیرد. با این حال آثاری منحصر به فرد از خانواده نعمتیان و علی اکبر بهزادیان از اروپا و آمریکا سردرآورده اند. بهزادیان و پسر دایی اش (عبدالحمید) به بهانه نمایشگاههای صنایع دستی ایران در آمریکا و اروپا، سالهای پیش از انقلاب به نیویورک و لندن سفر کرده اند.هنوز هم هستند ایرانیانی که به واسطه شهرت نازک کاری سنندج، به نعمتیان سفارش کار می دهند و آن را برای نزدیکان خود در اروپا - به ویژه اروپای غربی- می فرستند. چنانکه بعد از انقلاب نیز آثار برجسته ای از این استاد چیره دست از آلمان، فرانسه، انگلستان و ... سردرآورده است.
سنندج بدون شک هویت بخش و مرکز اصلی نازک کاری است.واقعیتی که تاریخ و رسانه های مختلف به آن اعتراف کرده اند. روزنامه اطلاعات در شماره 11094 روز پنج شنبه بیست و یکم بهمن ماه سال 1344 با اختصاص یک صفحه و گزارشی با عنوان »نازک اندیشان هنر آفرین« به نازک کاری در سنندج و ارومیه(رضاییه) پرداخته و عکسهایی از علی اکبر بهزادیان و دایی استادش (مجید نعمتیان) که نمونه فعالان این رشته در سنندج هستند منتشر کرده و نازک کاری را »هنر ظریف ملی« لقب داده است. در این گزارش که به قلم »منصور ایازی« و »علی نیک رفتار« خبرنگاران اطلاعات در سنندج و ارومیه ‌انتشار یافت، قدمت نازک کاری (تا آن تاریخ) تقریبا به سال 1265 نسبت داده شده و در عین حال داده های تاریخی جالبی در خصوص هنر نازک کاری به دست می دهد.
براین اساس تاریخ هنر نازک کاری نه به شیوه امروزی، بلکه در قالب ساخت »اروسی« برای منازل اشراف زادگان اجرا می شد.
نعمتیان نیز در گفتگو با سیروان تایید می کند که پدر بزرگش (‌نعمت اله) ابتدا اروسی ساز بود و اروسی های رو به مشرق »خانه کرد« از جمله آثار اوست. طرفداران اروسی و دیگر محصولات نازک کاری،‌عمدتا اشراف زادگان بودند. چنانکه به نوشته روزنامه اطلاعات در سال 1312 شمسی سه تن از استاد کاران سنندج به تهران احضار گردیدند و ظریف کاری در و پنجره کاخ سلطنتی سعدآباد را انجام دادند. استاد نعمت اله نیز منزل »آصف اعظم« حاکم وقت شهر سنندج را به اروسی های تاریخی وماندگار خود آراسته است. مغازه های مجاور و از جمله هنرکده نعمتیان نیز از همین خانواده آصف به متقاضیان واگذار شد و هنوز نیز براساس معامله »سرقفلی« اداره می شود . روزنامه اطلاعات درگزارش خود به بازدید حاکم قاجار از سنندج اشاره می کند و می نویسد: »یک روز یکی از حکام سرشناس عصر مظفرالدین شاه برای سیر و سیاحت وارد سنندج شد و در منزل یکی از اشراف این شهرستان مهمان گردید. خانه میزبان از همان اروسیهایی که ذکرش رفت، داشت و جلب توجه حاکم راکرد. حاکم یکی از استادان را احضار کرد و فرمان داد که تخته نردی برای او بسازد. استاد بلافاصله سرگرم کار شد و در طی چند روز یک دست تخته نرد با مهره هایش ساخت که تا آن زمان از نظر خلاقیت و زیبایی هیچ کس نظیرش را نتوانسته بود تهیه کند.« این روزنامه اینک در هنرکده نازک کاری استاد نعمتیان موجود است و برای تهیه این گزارش در اختیار سیروان قرار گرفت.
در این گزارش همچنین نشانی هایی از تهیه »لوپ« - که در اصطلاح کردی»گرێ« نامیده می شود، - از طریق درختان گردو و سنجد در اطراف ارومیه، پیرانشهر، سردشت، مهاباد و بوکان ارایه شد و در تعریف»لوپ« به نقل از نشریه »جنگل«‌وزارت کشاورزی مربوط به سال 1337 آمده است:»گاهی بر روی شاخه بعضی از درختان برآمدگیهای کم و بیش بزرگی دیده می شود که آن را لوپ می نامند. این روش غیر طبیعی، نتیجه تحریکات بافت زیاد(کابلیوم) براثر گزیدگی حشرات و مایه های بیماری زا و زخم خوردگی بوده و بر روی ساقه بسیاری از درختان هند بلوط، راش، توس، ‌نمدار، نارون، گردو و غیره پدید می آید و به بهای گزافی خرید و فروش می گردد.«
در طول تاریخ هدایای زیادی از نازک کاریهای سنندج به شخصیت های عالی رتبه کشور هدیه شده است. عبدالحمید نعمتیان نیز در گفتگو با سیروان توضیح می دهد که بسیاری از محصولات نازک کاری امروز به عنوان سوغات خریداری و به نزدیکان اهدا می شود. گزارش شده که در عهد قجری »مظفرالدین شاه« یک کیف مخصوص و رضا خان پهلوی نیز یک جعبه توالت که در آن مقداری طلا و نقره به کار رفته و روی یک طرف آن نقش ایران طرح ریزی شده بود؛ ‌از نازک کاریهای سنندج هدیه گرفته اند. روزنامه اطلاعات در بهمن 1344 تایید کرده که جعبه توالت یاد شده ‌در موزه سلطنتی نگهداری می شود.
در سنندج اگر چه در حال حاضر نازک کاری با محوریت تخته نرد و شطرنج توسعه یافته، اما هنوز هنرمندان این رشته برای خلق آثار برتر نیازمند حمایتهای دولتی هستند . چنانکه استاد نعمتیان پیشنهاد می کند که مسئولان مواظب باشند که کیفیت آثار پایین نیاید، تسهیلات به موقع و ضروری را به هنرمندان پرداخت کنند و برای احداث فروشگاههای متمرکز متعلق به این صنف همت گمارند تا این هنر از رونق و کیفیت نیفتد.
نعمتیان تاکید دارد که عاشقان و دلسوختگان نباید اجازه دهند قلم صنعت دستی نازک کاری که طی سالها تلاش خستگی ناپذیر و شبانه روزی شکل گرفته، بر زمین بیافتد؛ چرا که به اعتقاد او این کار جزو شناسنامه هنری سنندج است.

منبع: هفته نامه سیروان-  یازدهم آذرماه ١٣٨٩- شماره ۶١٨

http://sirwanweekly.com/Default.aspx?TabId=58&nid=14949

 

مطلب مرتبط

 

فرماندار سنندج در دیدار با عبدالحمید نعمتیان نازک کار پیشکسوت سنندجی خواستار شد؛
بزرگداشت خانوادگی، مستندسازی، و نگهداری آثار در موزه خانه کرد


سیروان:فرماندار سنندج در تداوم برنامه دیدار با هنرمندان پیشکسوت و تکریم آنها چهارشنبه شب گذشته به دیدار استاد عبدالحمید نعمتیان نازک کار صاحب سبک و کهنه کار سنندجی رفت و ضمن احوالپرسی و اهدای لوح سپاس به وی، نقش خاندان نعمتیان در بنیاد نهادن، حفظ و ترویج هنر نازک کاری در سنندج را مهم وریشه ای ارزیابی کرد. محمد ابراهیم زارعی که کتب متعددی در زمینه تاریخ سنندج نوشته، به تاکید گفت: خاندان نعمتیان هنرنازک کاری را در سنندج بنیاد نهاده اند و نقش این خانواده در ترویج این هنر و آموزش به جوانان بسیار مهم و ارزنده است. به اعتقاد وی، سبک نازک کاری سنندج، مختص به این شهر است و در جایی دیگر نمونه ی آن وجود ندارد. وی گفت: این خانواده باید در مناسبتی خاص تکریم شوند و آثارشان باید در بخشی از موزه سنندج نگهداری شود. او ابراز امیدواری کرد دستگاههای فرهنگی مانند میراث فرهنگی در راستای تکمیل بخش صنایع دستی خانه کرد این آثار را خریداری و به موزه ببرند. در زمان مدیریت او بر میراث فرهنگی کردستان، خانه کرد راه اندازی وبخش مهمی از آثار استاد« علی اکر بهزادیان» دیگر هنرمند سنندجی خریداری و به این موزه منتقل شد.
در دیدار با فرماندار سنندج، استاد نعمتیان، دوران مدیریت زارعی در میراث فرهنگی ونگاه فرهنگی وی به تاریخ و فرهنگ کردستان در عصر جدید را ستود. نعمتیان خاطراتی از مرحوم پدر و چگونگی ورود پدربزرگش را به این هنر در آغاز شکل گیری خیابانهای سنندج را روایت کرد. او همچنین تخت نردی مربوط به سال 1313 که برای ترمیم نزد او آورده اند، به همراه کتاب قدیمی«سیری در صنایع دستی ایران» (چاپ 1354 )مستند به عکسهای قدیمی را به فرماندار سنندج نشان داد که در آن آثاری از خانواده نعمتیان نیز در آن چاپ شده بود.
پیشتر روزنامه اطلاعات در شماره 11094 روز پنج شنبه بیست و یکم بهمن ماه سال 1344 با اختصاص یک صفحه و گزارشی با عنوان »نازک اندیشان هنر آفرین« به نازک کاری در سنندج و ارومیه(رضاییه) پرداخته و عکسهایی از علی اکبر بهزادیان و دایی استادش (مجید نعمتیان) که نمونه فعالان این رشته در سنندج هستند منتشر کرده و ، قدمت نازک کاری (تا آن تاریخ) تقریبا به سال 1265 نسبت داده شده و در عین حال داده های تاریخی جالبی در خصوص هنر نازک کاری به دست می دهد
استاد عبدالحمید نعمتیان چندی پیش در گفتگوی با سیروان روایتی از اجداد خود و نسبت آنها با هنر نازک کاری را این گونه رواست کرد: ‌هنوز که« سنه دژ» رنگ و بوی شهر به خود نگرفته بود، «فیض الله» نامی سه فرزند به نامهای «نعمت الله»، «رحمت الله» و «اسماعیل» را در روزگار صمیمی و ساده این دیار پرورش می داد. نعمت الله که به واسطه نام او، فرزندان و نوادگانش »نعمتیان«‌ نام گرفتند و در سال 1304 به نام هویت نامی او، شناسنامه گرفتند؛ در نازک کاری ذوق هنرمندانه واستعداد شگرف داشت. پیش از احداث خیابانها در سنندج در سال 1311 در «راستا بازار صارم نظام» کار می کرد و به این هنر مشغول بود، امااسماعیل دیگر برادرش نیز در نازک کاری شهرتی در خور یافت.
گفته می شود که دو سال پیش از جنگ جهانی اول و احتمالا در سال 1280 شمسی یا 1912 میلادی دار فانی را وداع گفته است. کهنسالان سنندج که امروز در کارگاه استاد نعمتیان، هم سخن او هستند،‌این را یادآوری می کنند و عبدالحمید نعمتیان نوه استاد نعمت الله آن را تایید می کند. اسماعیل دیگر برادر استاد نعمت الله در سال 1327 فوت می کند و این گونه ادامه هنر نازک کاری در خانواده نعمتیان از «نعمت اله» به فرزندش «مجید» (پدر عبدالحمید) منتقل شد. اما فرزندان اسماعیل آن را دنبال نکردند. مجید تنها فرزند ذکور استاد نعمت الله و پدر عبدالحمید و حسین نعمتیان است که در نازک کاری نیز دست کمی از پدرش نداشت. هنرمندی نیک نام و نام آوازه که شکوه هنر و شهره آثار او چون پدر و پسرش فراتر از مرزهای ایران رفته است. از استاد نعمت الله یک قلمدان تاریخی تقریبا مربوط به 109 سال پیش (1326 قمری) و از ‌استاد مجید نیز یک اثر به سال 1310 شمسی به یادگار مانده است. او که متولد 1281 بود، اواخر شهریور سال 69 در 87 سالگی دار فانی را وداع گفت.
پسرش عبدالحمید نعمتیان می گوید که قلمدان ساخته خود را که تکمیل کننده هنر سه نسل بود،‌توسط دوستی به «یادگار»! رفت و تلاش دارد نمونه آن را به موقع بازسازی کند تا مکملی برای این آلبوم هنری خانوادگی باشد. دکتر زارعی به هنگام نشیدن این خبر، بسیار ابراز تاسف کرد و از استاد نعمتیان خواست تا مورد جایگزین را بسازد.
راز ماندگاری هنر نازک کاری و توسعه آن در سنندج به گفته نعمتیان، تنها عشق و علاقه به کار است و گرنه هنر، همیشه از نظر اقتصادی چندان مطرح و به صرفه نبوده است.نعمتیان تاکید دارد که عاشقان و دلسوختگان نباید اجازه دهند قلم صنعت دستی نازک کاری که طی سالها تلاش خستگی ناپذیر و شبانه روزی شکل گرفته، بر زمین بیفتد؛ چرا که به اعتقاد او این کار جزو شناسنامه هنری سنندج است.
گفتنی است عبدالحمید نعمتیان اینک در مغازه قدیمی پدر که دست کم 80 سال سابقه دارد، مشغول به کار است و فرزندان استاد نیز نسل چهارم خانواده اند که شغل پدر را ادامه می دهند
شماره 812 هفته نامه سیروان

 

 
فیض اله پیری
ایمیل: feizollahpiri@gmail.com فیس بوک: facebook.com/feizollahpiri
نویسندگان وبلاگ:
مطالب اخیر:
دوستان من:
کدهای اضافی کاربر :