قصر فرهاد
صفحات وبلاگ
کلمات کلیدی مطالب
نویسنده: فیض اله پیری - ۱۳٩٠/۳/۱۸

فیض اله پیری:استاد »یدالله رحمانی« خواننده قدیمی و هنرمند نام آشنای سرپل زهابی که با آهنگ های خاطره آفرین در دل مردمان این شهرستان و بلکه دیگر دیار کردان جای باز کرده بود، بامدادان به علت بیماری دعوت حق را لبیک گفت و در آیین باشکوهی با حضور خانواده وهنرمندان و دوستدارانش در قبرستان »میناآباد« کرمانشاه به خاک سپرده شد.
هنرمندانی که در آیین باشکوه تشییع جنازه این خواننده خاطره آفرین شرکت کرده بودند، حضور گسترده مردم را نشانی از پایگاه اجتماعی و محبوبیت این هنرمند مردمی توصیف کرده اند.

رحمانی که در 20 سالگی به هنر روی آورده بود، به هنگام مرگ 61 ساله و آثاری در خور در حوزه موسیقی از خود به یادگار گذاشته بود. »ئه ڵوه ن ناتی« آخرین اثر موسیقایی این هنرمند بود شامل تعدادی آهنگ قدیمی و خاطره آفرین، در سال های اخیر منتشر شده بود. »توجوان«، »خه مین مه نیشه«، »من کور خه م بیوم« از جمله برخی آهنگ های نامی است که به واسطه آ?نها شهره آفاق گشت. رحمانی عضو شورای موسیقی صدا و سیمای کرمانشاه بود و جدای از فعالیت هایش در زمینه موسیقی، ذوقی سرشار در شعر و ادبیات داشت.
براساس روایتی که همسر این هنرمند برای سایت بلوط بازخوانی کرده، چند روز قبل از کوچ ابدی اش قلم به دست گرفته بود تا شعری بنویسد، اما توان نوشتن نداشت. همسر این هنرمند در بیمارستان امام رضا در کرمانشاه گفته بود: »هر وقت در طول این سالها شعری می گفت، با احساس ویژه ای برایم می خواند و با حرکات دست و شمردن ناخودآگاه انگشتان، شعر را دکلمه می کرد. این ساعتها و لحظات اما دیگر توان حرف زدن و نوشتن را ندارد ولی گاهی همان اشارات های دست و انگشت شماریش را می بینم و به یاد آن چشمه ی ذوقش می افتم و گریه می کنم.«
این هنرمند اما در بیمارستان کمتر از چند روز دوام نیاورد و به مرگ لبخند زد و برای همیشه از دیده ها -و نه از دلها- رفت.
زنده یاد رحمانی سرپل زهاب بود؛ شهری که رودخانه الوند بعد از سرچشمه گرفتن از کوههای زاگرس و ریجاب از این شهر می گذرد و بعد از قصرشیرین و خانقین به رودخانه سیروان (در عراق) می ریزد. ساکنان حاشیه این رودخانه صاحب مقام های موسیقایی هستند که در هنر رحمانی بازتاب تمام عیار داشت و به اعتراف اهالی هنر، تنها او بود که این مقام ها را به صورت حرفه ای و هنرمندانه اجرا می کرد، اگرچه هنرمندانی چون مرحوم »آزاد خانقینی« در این عرصه فعال بودند. وی علاوه بر مناطق کردنشین ایران، در دیگر کشورها نیز ارادتمندانی داشت و از جمله یک نشریه کرد زبان در سلیمانیه در ماههای اخیر گفتگوی مفصلی با او انجام داد.
سیروان چندی پیش در تماسی تلفنی قول یک گفتگوی مطبوعاتی از او گرفت، اما متاسفانه اجل امانش نداد و او با یک سینه سخن ناگفته چهره در نقاب خاک کشید. جلیل آهنگرنژاد شاعر و روزنامه نگار کرمانشاهی که در آخرین ساعت زندگی مرحوم »یداله رحمانی« به بیمارستان امام رضا رفته بود، در گزارشی نوشت:
»حوالی ساعت یک بامداد با رضا موزونی به عیادتش رفتم. چند تن از اطرافیان دور او حلقه زده و اشک می ریختند. دخترش با تمام وجود در تکاپو بود تا شاید دریچه ی امیدی به سلامتی پدر بگشاید. اما از آن چشمه ی مهربانی به پیکری زرد با چشمانی که طراوت روزگاران پیش را نداشت مواجه شدیم. تنها نگاهمان می کرد و برای لحظاتی قطره ای اشک در چشمانش حلقه زد. نه صدایی از او شنیدیم و نه لبخند مهربانش را دیدیم«.

دو روایت از جلیل آهنگر نژاد در سایت بلوط
http://www.balout.ir/newspic/000576.php

http://www.balout.ir/cat_01/000582.php

لینک مرتبط

http://sirwanweekly.com/Default.aspx?TabId=58&nid=16016

 

فیض اله پیری
ایمیل: feizollahpiri@gmail.com فیس بوک: facebook.com/feizollahpiri
نویسندگان وبلاگ:
مطالب اخیر:
دوستان من:
کدهای اضافی کاربر :